จินเฟิงจับไหล่องค์หญิงเก้าพลางหมุนตัวนางให้หันกลับมา
เมื่อยืนยันได้ว่าองค์หญิงเก้าไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงเอื้อมมือไปตีที่ศีรษะของนางเบา ๆ หนึ่งที “กลับเมืองหลวงก็ไม่ยอมบอกข้าสักคำ รอให้ข้าจัดการเรื่องตรงนี้เสร็จก่อนเถอะ จะลงโทษเจ้าให้สาสม!”
องค์หญิงเก้าผู้ที่เคยหนักแน่น บัดนี้กลับหดคอลงราวกับเด็กสาวตัวน้อย แถมยังแลบลิ้นออกมาอย่างสำนึกผิด
แล้วนางจึงแสร้งเปลี่ยนเรื่องถามว่า “ท่านอาจารย์ เรือนร่อนบนฟ้าหลังนี้คือสิ่งใดหรือ?”
“มิใช่เรือน หากแต่เป็นเร่อชี่ฉิว ข้างในกลวงเปล่า เมื่อเติมลมร้อนเข้าไปก็จะลอยได้”
จินเฟิงเอ่ยอธิบาย
“ลอยได้…”
องค์หญิงเก้ากวาดสายตามองบอลลูนลมร้อนและหายใจติดขัดขึ้นทีละน้อย
ในชั่วขณะนั้น นางเข้าใจเรื่องราวหลายสิ่งมากขึ้น
ย้อนกลับไปตอนที่จินเฟิงไปตงไห่ องค์หญิงเก้ากังวลใจยิ่งนัก จึงส่งคนไปสืบข่าวคราวที่ตงไห่อยู่เนือง ๆ
ในบรรดาข้อมูลมากมาย มีหลายชิ้นที่รายงานว่า ตอนที่จินเฟิงปราบโจรแม่น้ำที่ตงไห่นั้น เกิดปรากฏการณ์ประหลาดราวกับเทพสายฟ้ามาโปรดลงมาเผาผลาญเส้นทางหนีของพวกโจรแม่น้ำจนสิ้นซาก
ครั้งนั้นองค์หญิงเก้าไม่เข้าใจว่า ‘เทพสายฟ้ามาโปรด’ นั้นคือสิ่งใด
