สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนอยู่ห่างออกไปเพียงสองถนน หากนางปล่อยธนูหัวนกหวีด เหล่าผู้คุ้มกันภัยย่อมมาหนุนช่วยเป็นแน่
แต่น่าเสียดายที่ธนูหัวนกหวีดของนางถูกฉินเจิ้นยึดไปเสียแล้ว
แม้พวกผู้คุ้มกันภัยจะรู้ว่าที่นี่เกิดการต่อสู้ ก็คงไม่รู้ว่านางอยู่ที่นี่ จึงไม่อาจมาหนุนช่วยได้
โครม!
กำแพงอีกด้านพังทลายลง
ฉินหมิงอยู่ใกล้ ๆ รีบพาองครักษ์สองสามนายเข้าไปขัดขวาง
เดิมทีพวกเขาถูกเลี่ยวอิ้นจับมัดไว้ แต่ตอนนี้มีผู้บุกรุกที่ประทับ เลี่ยวอิ้นจึงรีบปล่อยพวกเขาออกมาสู้เคียงบ่าเคียงไหล่
น่าเสียดายที่ฉินหมิงไม่มีฝีมือยุทธยอดเยี่ยมอย่างเลี่ยวอิ้นและชิ่นเอ๋อร์ อีกทั้งจำนวนองครักษ์ก็มีน้อยกว่าพวกชุดดำ จึงถูกพวกชุดดำรุมจนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเวลาอันรวดเร็ว
“จูเอ๋อร์ เจ้าไปช่วยฉินหมิง!” องค์หญิงเก้ารับสั่ง
“แต่องค์หญิงเพคะ หากหม่อมฉันไปช่วยหัวหน้าฉินแล้วผู้ใดจะคุ้มกันพระองค์?” จูเอ๋อร์ทูลถามด้วยความเป็นห่วง
“หากปล่อยให้พวกมันบุกเข้ามา พวกเราไม่รอดแน่!” องค์หญิงเก้าตรัสเสียงเข้ม “เจ้าจงรีบไป!”
จูเอ๋อร์กวาดสายตามองไปโดยรอบ นางมีสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก
