“เจ้าคนแซ่เลี่ยว เจ้าอย่าเสียแรงเปล่าเลย พวกข้ากล้ามาถึงขั้นนี้แล้ว คิดว่าพวกข้ากลัวการถูกประหารเก้าชั่วโคตรงั้นหรือ!
หากเจ้าอยากมีชีวิตรอด จงมอบเฉินเหวินเอ๋อร์มา แล้วไสหัวไปให้พ้น! มิเช่นนั้น พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องตายตกไปตามนาง!” คนชุดดำคนหนึ่งตะโกน
“เจ้ารู้จักองค์หญิง แล้วยังรู้จักข้าอีกหรือ?” สีหน้าของเลี่ยวอิ้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ “เจ้าเป็นใครกันแน่!”
องค์หญิงเก้าได้ยินดังนั้น จึงมองเลี่ยวอิ้นอย่างพิจารณา
ฝ่ายตรงข้ามมีเป้าหมายชัดเจน บุกเข้ามาหมายปลิดชีพนางเช่นนี้ เลี่ยวอิ้นน่าจะมองออก
แต่เขากลับยังเอ่ยถามเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าจงใจถ่วงเวลา คาดหวังให้ทหารรักษาพระองค์มาช่วยเหลือได้ทัน
น่าเสียดายที่มิใช่แค่เพียงองค์หญิงเก้าที่มองแผนการของเลี่ยวอิ้นออก หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำก็รู้เช่นกัน
อีกฝ่ายหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “เจ้าคนแซ่เลี่ยว อย่าคิดชักช้าถ่วงเวลา ถึงข้ายืนอยู่กับเจ้าจนฟ้าสาง ทหารรักษาพระองค์ก็ไม่มีทางมา! คิดได้หรือยังว่าจะอยู่หรือจะตาย!”
“เลี่ยวเซี่ยวเว่ย ไม่ต้องฟังเขา เจ้ามอบองค์หญิงเก้าให้เขา เขาก็ไม่ปล่อยพวกเจ้าไปหรอก!”
