“ไม่เป็นไรหรอก ท่านพ่อของข้าเคยตีหมาป่าตายไปตัวหนึ่ง ข้ายังมีอีกตั้งเยอะ”
แม่หนูน้อยเอ่ยพลางหยิบเขี้ยวหมาป่ากำเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เด็กน้อยในหมู่บ้านต้าคังนั้นไม่มีของเล่นมากมายนัก เขี้ยวหมาป่าเหล่านี้จึงเปรียบเสมือนของเล่นของเด็กหญิง แต่ละเขี้ยวล้วนเป็นประกายแวววาว ดูเหมือนผ่านการเคลือบอย่างดี
“ท่านพี่เทพสงคราม หากท่านไม่ชอบอันที่ข้าสวม ลองเลือกอันอื่นดูสิ!”
เด็กหญิงเอ่ยอย่างใจกว้าง และยื่นเขี้ยวหมาป่าให้จินเฟิง
จินเฟิงมองดวงตาบริสุทธิ์ของเด็กหญิง เขาจึงลงจากหลังม้าศึกแล้วหยิบเขี้ยวหมาป่าอันหนึ่งขึ้นมา
บนเขี้ยวหมาป่านั้นถูกเจาะรูเล็ก ๆ ไว้แล้ว เด็กหญิงจึงแก้เชือกรัดผมออกจากศีรษะ และร้อยเชือกเส้นเล็กผ่านรู แล้วนำไปผูกที่คอของจินเฟิง
“เด็กน้อย เจ้าชื่ออะไร?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“ข้าชื่ออาชุน” เด็กหญิงตัวน้อยตอบเสียงใส ก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านพี่เทพสงคราม ข้าได้ยินท่านลุงผู้คุ้มกันภัยที่จิบน้ำชาอยู่บอกว่า ที่หมู่บ้านของพวกท่าน เด็ก ๆ ทุกคนสามารถไปเรียนที่สำนักศึกษาได้ แล้วยามเที่ยงยังมีข้าวให้กินหนึ่งมื้อ โจ๊กข้าวสาลีก็กินได้ไม่อั้น จริงหรือ?”
