เมื่อครั้งแรกที่องค์หญิงเก้าเสนอให้จินเฟิงเข้ารับราชการในราชสำนัก หลังจากจินเฟิงปฏิเสธ องค์หญิงเก้าก็ถามเหตุผล
จินเฟิงกล่าวถึงเหตุผลบางประการ แล้วบ่นว่าเมืองหลวงมีกฎระเบียบยุ่งยาก ต้องคุกเข่าทักทายทุกผู้คน เขารับเรื่องนี้ไม่ได้
ครั้งนั้นเป็นเพียงการบ่นลอย ๆ นึกไม่ถึงว่าองค์หญิงเก้าจะจดจำเอาไว้แล้วยังช่วยนางขอจี้หยกให้เขา
“ตอนนี้อู่หยางยังสบายดีอยู่หรือไม่?” จินเฟิงถาม
“สบายดี เพียงแต่เมื่อทราบว่าชาวตงหมานบุกรุก พระองค์ทรงกังวลมากและให้ข้าช่วยส่งจดหมาย แต่ข้าไม่ตกลงพระองค์จึงปล่อยธนูหัวนกหวีดเพื่อส่งสัญญาณ ทำให้ที่ซ่อนของเราถูกเปิดเผย”
ฉินเจิ้นส่ายหน้าแล้วล้วงเอาจดหมายฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อ “นี่คือจดหมายที่องค์หญิงฝากข้านำมามอบให้ท่านอาจารย์”
ลั่วหลานซึ่งยืนอยู่ด้านข้างจึงเพิ่งรู้ว่าธนูหัวนกหวีดนั้นเป็นมาอย่างไร
จินเฟิงรับจดหมายมา พอเห็นตราประทับก็จำได้ว่าเป็นขององค์หญิงเก้า จึงค่อย ๆ ฉีกออก
ครั้นอ่านจดหมายจบ จินเฟิงก็เงียบไปนาน
เดิมทีองค์หญิงเก้าเป็นผู้มีทิฐิสูงส่งมาโดยตลอด
แม้กระทั่งยามร่วมหอ องค์หญิงเก้าก็มักจะเป็นฝ่ายรุกเสียมากกว่า
