“มู่หลาน เจ้าน่าจะรู้ว่าหากข้าต้องการตรวจสอบคำพูดของเจ้ามันง่ายมาก แต่ข้าไม่อยากตรวจสอบเพราะข้าเชื่อในตัวเจ้า!”
จินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หวังว่าเจ้าจะไม่บีบให้ข้าต้องตรวจสอบ พูดตรง ๆ มาเถอะว่าอู่หยางกลับไปเมืองหลวงใช่หรือไม่?”
ชิ่งมู่หลานกัดริมฝีปากและมือทั้งสองข้างกำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว
นางรู้ว่าจินเฟิงพูดความจริง ตอนนี้หอการค้า โรงแลกเงินและสำนักคุ้มภัยมีอยู่ทั่วทุกแห่งในชวนสู่ ถ้าต้องการตรวจสอบว่าองค์หญิงเก้าได้ไปถึงต๋าโจวหรือไม่ จินเฟิงก็แค่ถามสำนักคุ้มภัยที่ต๋าโจวเท่านั้นเอง
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างจนใจ “อู่หยางกลับเมืองหลวงไปแล้ว…”
จินเฟิงได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา
ในยามที่ได้พบหน้าชิ่งมู่หลานเป็นครั้งแรก เขาก็คาดเดาเรื่องนี้ไว้แล้ว
ส่วนเหตุที่เอ่ยปากถามออกไป ก็เพราะในใจยังคงเหลือความหวังริบหรี่อยู่บ้าง
แต่คำตอบของชิ่งมู่หลานยิ่งตอกย้ำความจริงที่เขาคาดเดาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน
เรื่องที่เขากลัวที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้
เขาฝืนใจให้สงบแล้วถามว่า “นางกลับไปเมื่อใด?”
“หลังจากมาถึงซื่อชวน สองวันก่อนปีใหม่” ชิ่งมู่หลานตอบ
