บทที่ 689 ข้าต้องไปแล้ว
กระจกต้องใช้แก้วเป็นแผ่นแบนในการผลิต หากจินเฟิงมีเวลาและใช้เวลาค้นคว้าเพิ่มเติมก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็น
ทว่าหลายเดือนมานี้ เขากลับยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง แม้แต่เวลาจะสร้างเครื่องมือเป่าแก้วก็ยังไม่มี ได้แต่บอกเล่าหลักการและขั้นตอนการทำกระจกให้เหล่าเถียนฟังคร่าว ๆ ก่อนออกจากซีเหอวานไป ให้พวกเขาไปลองผิดลองถูกกันเอง
จินเฟิงเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ตอนนี้เหล่าเถียนก็มาบอกว่าทำกระจกสำเร็จแล้ว
เรื่องนี้ทำให้จินเฟิงรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง
“ไป ไปดูกัน!”
“ท่านอาจารย์ ข้าไปได้หรือไม่?”
ถังตงตงเอ่ยถาม
ก่อนหน้านี้จินเฟิงได้มอบกระจกให้กับนางเช่นกัน แต่นางทำแตกเสียแล้ว ในใจรู้สึกเสียดายนัก
“ไปได้ แต่ออกไปแล้วห้ามพูดจาเลอะเทอะ”
ในที่นี้ นอกจากว่านอวี่หงแล้ว คนอื่นล้วนเป็นคนที่จินเฟิงไว้ใจอย่างยิ่ง
ส่วนว่านอวี่หงนั้น นางเป็นศิษย์รุ่นแรก ๆ ของสำนักอยู่แล้ว ความรู้เรื่องโรงหลอมเหล็กล้วนรู้แทบทั้งหมด อีกทั้งจินเฟิงยังรับน้องชายของนางเป็นศิษย์ หากคอยระแวงกันก็คงไม่มีประโยชน์ มีแต่จะทำให้เสียใจเปล่า ๆ
