“ก็คือถ้ายืนอยู่ที่สูง เจ้าจะกลัวหรือไม่?” จินเฟิงถามอีกแบบ
“ไม่หรอก ข้างบ้านข้ามีหน้าผา ตั้งแต่เด็กข้าก็ปีนหน้าผาบ่อย ๆ” เว่ยต้าถงยิ้มแล้วถามว่า “ท่านถามทำไมหรือ?”
“เพราะต่อไปจะไปที่ที่สูงกว่านี้”
“ท่านอาจารย์จะปีนเขาหรือ?” เว่ยต้าถงมองไปรอบ ๆ “หากจะปีนเขา ไม่ควรมาที่นี่นะ ที่นี่ปีนเขาลำบาก”
จินเฟิงยิ้มแล้วไม่พูดอะไรแต่หันไปมองพวกเหล่าอิง
เหล่าอิงเตรียมของอย่างอื่นเสร็จนานแล้ว ตอนที่ทุกคนคุยกัน เร่อชี่ฉิวก็พองขึ้นแล้ว
แล้วก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น
“สิ่งนี้…ถุงผ้าใหญ่เกินไปแล้ว!”
ชิ่งมู่หลานเงยหน้ามองเร่อชี่ฉิวและตื่นเต้นจนมือไม้สั่น “ท่านอาจารย์จะใช้สิ่งนี้ใส่เสบียงหรือ แบกไหวหรือไม่?”
เร่อชี่ฉิวใหญ่เกินไปจริง ๆ ลอยอยู่กลางอากาศเหมือนภูเขาสีดำลูกเล็ก ๆ หากมองใกล้ ๆ จะรู้สึกน่าตกใจมาก
เหมือนภูเขาลูกนี้จะตกใส่หัวตัวเองได้ทุกเมื่อ
เว่ยต้าถงและคนอื่น ๆ ที่เพิ่งเห็นบอลลูนลมร้อนเป็นครั้งแรก ก็ทำหน้าแบบนั้นเช่นกัน
แม้แต่เป่ยเชียนสวินที่ปกติทำหน้าเย็นชาตอนนี้ก็อดเบิกตาโตไม่ได้
“ใช้ถุงผ้าใหญ่ขนาดนี้ใส่เสบียงงั้นหรือ ความคิดของเจ้าช่างแปลกประหลาดจริง ๆ”
