จินเฟิงไม่ได้เร่งรัด เขาเทชาให้จูเฉินซื่อด้วยตัวเองและปล่อยให้นางใช้เวลาในการคิด
หร่วนถงเจี๋ยและจูหลิงหลงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
หร่วนถงเจี๋ยกำลังพิจารณาว่าเรื่องนี้เป็นไปได้หรือไม่ ส่วนจูหลิงหลงหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมาคำนวณทันที
หลังจากผ่านไปสักพัก จูเฉินซื่อจึงเงยหน้ามองไปที่จินเฟิงอีกครั้ง
“ท่านอาจารย์ วิธีที่ท่านพูดมานั้นไม่เคยมีมาก่อน ข้าไม่แน่ใจจริง ๆ”
จูเฉินซื่อถามว่า “ท่านอาจารย์ช่วยพูดความจริงกับข้าได้หรือไม่ ท่านมั่นใจมากแค่ไหน”
“น่าจะมีความมั่นใจราว…ห้าในสิบส่วน”
จินเฟิงกล่าวว่า “หากต้องการร่ำรวยต้องสร้างถนนก่อน การสร้างถนนไม่เพียงแต่เก็บค่าผ่านทางได้ แต่ยังกระตุ้นการพัฒนาการค้าของชวนสู่ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อหอการค้าของพวกเราด้วย”
“กระตุ้นการพัฒนาการค้า?”
จูเฉินซื่อได้ยินคำศัพท์ที่แปลกใหม่อีกครั้ง
แต่นางไม่ได้แสร้งทำเป็นเข้าใจ กลับถามด้วยออกไปอย่างตรงไปตรงมาว่า “หมายความว่าอย่างไร ขอท่านอาจารย์ได้โปรดอธิบาย”
