ข้ารู้ว่าท่านอาจารย์นำข้าวมาจากเจียงหนานมากมาย แต่ถึงจะมากแค่ไหน ก็เลี้ยงคนทั้งชวนสู่ไม่ได้หรอก
อีกทั้งเรื่องนี้เริ่มต้นง่าย แต่จบได้ยาก!
เมื่อสิบกว่าปีก่อนเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่นอกเมืองซื่อชวน มีเศรษฐีแซ่หลิวคนหนึ่ง เพราะแจกจ่ายโจ๊กจนหมดตัว ต่อมาไม่มีเงินจริง ๆ ก็ประกาศหยุดแจก สุดท้ายก็เกิดเรื่อง
ราษฎรจำนวนไม่น้อยได้ยินว่าที่นี่แจกโจ๊กก็พากันมาจากที่ไกล ๆ สุดท้ายพอพวกเขามาถึง เศรษฐีหลิวก็หยุดแจกโจ๊กกะทันหัน ราษฎรที่หิวโซเข้าไปในจวนตระกูลหลิวปล้นเอาข้าวของจนหมด เศรษฐีหลิวและครอบครัวก็ถูกทำร้ายอย่างน่าสังเวช”
“แต่ท่านอาจารย์ไม่ใช่เศรษฐีหลิว ใครกล้าบุกเข้าหอการค้า ผู้คุ้มกันภัยจะสั่งสอนพวกเขา!” หร่วนถงเจี๋ยกล่าว
“ผู้ดูแลร้านหร่วน เจ้าไม่รู้หรอกว่าคนที่หิวจนสุดขีดนั้นน่ากลัวแค่ไหน!” จูเฉินซื่อกล่าว “ตอนนั้นในใจพวกเขามีแต่อาหาร ไม่กลัวแม้กระทั่งความตาย!”
“ถงเจี๋ย เจ้าอย่าเพิ่งพูด ให้เหนียงเหนียงพูดให้จบก่อน”
จินเฟิงยกมือห้ามหร่วนถงเจี๋ยที่ยังอยากพูดต่อ แล้วส่งสัญญาณให้จูเฉินซื่อพูดต่อ
