เมิ่งเทียนไห่ถือก้อนอุ้งเท้าหมีขนาดใหญ่วิ่งเข้ามา “อุ้งเท้าหมีอ้วนหนาขนาดนี้หาได้ยาก ถึงจะมีเงินก็ไม่แน่ว่าจะซื้อได้ ไม่คิดเลยว่าในเรือนรับรองลวี่สุ่ยจะมีของสำรองมากขนาดนี้!”
ในชีวิตที่แล้วของจินเฟิง หมีดำกับเสือนั้นถือเป็นสัตว์ป่าสงวน แต่ในต้าคังกลับเป็นภัยคุกคามอย่างมาก การฆ่าหมีดำและเสือนั้นส่วนราชการไม่เพียงไม่ตำหนิแต่ยังให้รางวัลอีกด้วย
ทองคำก้อนแรกของจินเฟิงในต้าคังก็ได้มาจากการฆ่าเสือ
การเคลื่อนไหวของหมีดำไม่ว่องไวเท่าเสือ ดังนั้นมักจะอาศัยอยู่ในป่าลึกที่ผู้คนไม่ค่อยเข้าไป การล่าหมีดำจึงยากกว่าการล่าเสือมาก ปกติจึงหาซื้ออุ้งเท้าหมีในตลาดได้ยาก
ตั้งแต่มีใช้ชีวิตมาสองชาติภพ จินเฟิงยังไม่เคยกินอุ้งเท้าหมีเลย หากพบนายพรานขายอุ้งเท้าหมี จินเฟิงก็ยินดีจะซื้อมาลองชิม
แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด
เมิ่งเทียนไห่แขวนอุ้งเท้าหมีไว้บนหลังม้าและพูดยิ้ม ๆ ว่า “ท่านอาจารย์ ใต้เท้า ในครัวหลังไม่ได้มีแค่อุ้งเท้าหมี แต่ยังมีลิงอีกหลายสิบตัว สมองลิง ริมฝีปากลิง นมลิง ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น พวกเราโชคดีจริง ๆ …”
“ไม่ต้องพูดแล้ว!”
