ในใจก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
“เมิ่งเทียนไห่อยู่ที่ใด จับพวกที่ทำให้อับอายขายหน้าพวกนี้ไป นำตัวกลับไปสอบสวนให้ดี หากเกี่ยวข้องกับเรื่องครั้งนี้ต้องประหารชีวิตให้หมด!”
ชิ่งซินเหยาโกรธจัด
“รับทราบ!” เมิ่งเทียนไห่วิ่งมาจากข้างหลังและสั่งให้ทหารจับตัวชายทั้งสองไป
“ท่านแม่ทัพเมิ่ง ขอข้าสวมเสื้อผ้าก่อนเถิด” ใต้เท้าฉินอ้อนวอน
“รู้จักละอายแล้วหรือ?” ชิ่งซินเหยาตวาดด้วยความโกรธ “ระหว่างทางคุมตัวกลับไป ถ้าหนาวตายก็โยนทิ้งข้างทางเสีย!”
“ใต้เท้าชิ่ง ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
ทั้งสี่คนต่างปรับท่าทางหมอบคำนับชิ่งซินเหยาและอ้อนวอนขอชีวิต
ตอนนี้เป็นช่วงฤดูหนาว จากเรือนรับรองลวี่สุ่ยถึงเมืองซื่อชวนไม่ใกล้เลย หากต้องเดินกลับไปแบบเปลือยกายแบบนี้ ถึงไม่ถึงขั้นหนาวตาย ก็ต้องล้มป่วยหนักแน่
พวกเขาล้วนเป็นบุคคลสำคัญในเมืองซื่อชวน ถึงแม้จะไม่หนาวตาย แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ จะมีหน้ามีตาอยู่ในเมืองซื่อชวนได้อีกหรือ
ไม่สิ จะมีหน้ามีตามาใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกได้อย่างไร
ทว่าชิ่งซินเหยากลับไม่สนใจคำอ้อนวอนของพวกเขาและหันหัวม้ากลับไปทันที
เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นมาจากด้านหลัง
“คุ้มกันท่านอาจารย์!”
