เมิ่งเทียนไห่ตะโกนใส่ทหารท้องถิ่นว่า “ข้าจะนับถึงสิบ ผู้ใดไม่คุกเข่าลงกับพื้น ข้าจะสังหารเสียให้หมด!”
ผลปรากฏว่ายังไม่ทันที่เขาจะนับ ทหารท้องถิ่นทั้งหมดก็โยนดาบทิ้งและคุกเข่าลงกับพื้นอย่างว่าง่าย
เมิ่งเทียนไห่หัวเราะเยาะ ก่อนจะแบ่งคนออกไปเก็บดาบของทหารท้องถิ่นมารวมกัน
“เอาล่ะ จับตัวพวกมันไป!”
องค์หญิงเก้าพยักหน้าให้เมิ่งเทียนไห่
เมิ่งเทียนไห่รับคำหยิบประทัดท่อเดี่ยวออกมาจากกระเป๋าม้า
ฟิ้ว! ปัง!
ประทัดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ถึงแม้ตอนกลางวันจะไม่มีสีสัน แต่เสียงระเบิดกลับดังไปไกล
ครู่ต่อมา ที่เมืองซื่อชวนก็มีประทัดลูกหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า คงจะเป็นการตอบรับเมิ่งเทียนไห่
“ท่านอาจารย์ เชิญเถิด เมื่อพวกเราจะไปถึงจวนตระกูลชิ่ง คาดว่าชายอ้วนสวีกับพวกเขาคงถูกจับตัวส่งมาถึงแล้ว”
องค์หญิงเก้ายิ้มน้อย ๆ ให้ จินเฟิงก่อนจะขี่ม้าไปข้างหน้า
จินเฟิงมองแผ่นหลังขององค์หญิงเก้าอย่างซาบซึ้ง “หากนางไม่ลงมือ ก็คงไม่มีอะไร แต่เมื่อนางลงมือแล้ว ก็จับทุกคนได้หมด ช่างเป็นวิธีการที่รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบจริง ๆ!”
จับตัวคนได้แล้ว ต่อไปก็ต้องดูว่าองค์หญิงเก้าจะกล้าฆ่าพวกเขาหรือไม่!
