“หากจินเฟิงฆ่าไช่หลิวหยางไปแล้ว กงกงคงจะสั่งให้พวกเราส่งกำลังไปแล้ว ตอนนี้ที่พูดแบบนี้แสดงว่ามีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น”
ชายเคราแพะลูบเคราของตนเองก่อนจะเหลือบมองชายอ้วนสวีเหมือนมองคนโง่
“ใต้เท้าโจวพูดถูกต้องแล้ว” กงกงถอนหายใจ “ก่อนที่จินเฟิงจะเข้าไปในจวนว่าการอำเภอจินชวน องค์หญิงอู่หยางได้ขวางเขาไว้ก่อน”
“อู่หยางอีกแล้วหรือ? นางไม่อยู่เมืองหลวงให้ดี ๆ กลับมาทำอะไรที่ชวนสู่?”
ชายอ้วนสวีด่าทอว่า “อีกทั้งยังเดินทางมาด้วยความเร็วขนาดนี้ เหตุใดระหว่างทางถึงไม่ล้มตายซะให้รู้แล้วรู้รอด!”
“ใต้เท้าสวี โปรดระวังวาจาด้วย!” หัวหน้าขันทีตะโกนเสียงเย็น “หากเจ้าอยากตาย อย่าลากพวกข้าไปด้วยเชียว!”
ในยุคสังคมศักดินา ราชสำนักถือเป็นสิ่งสูงสุดที่ไม่มีใครเหนือกว่า
ไม่ต้องพูดถึงการใส่ร้ายธิดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แค่กล่าวหาขุนนางในราชสำนักธรรมดาก็ถือเป็นข้อห้ามใหญ่แล้ว
ชายอ้วนสวีรู้ตัวว่าพูดผิดจึงหน้าเจื่อนพิงพนักเก้าอี้และไม่พูดอะไรอีก
“ข้าเรียกทุกท่านมาที่นี่ก็เพื่อจะเตือนทุกคนว่าอู่หยางและจินเฟิงกลับมาแล้ว ต่อจากนี้พวกเขาต้องขัดขวางพวกท่านแน่”
