บทที่ 617 ท่านอาจารย์ส่งข่าวกลับมาแล้ว
“แน่นอนว่าต้องช่วย!”
กวานเสี่ยวโหรวตอบอย่างไม่คิด “เจ้าก็รู้ว่าสามีให้ความสำคัญกับเขาเถี่ยกว้านมากเพียงใด และจั่วเฟยเฟยก็ลงจากเขาเพื่อช่วยหมู่บ้านต้านทานพวกโจร พวกเราไม่สามารถนิ่งนอนใจและปล่อยให้จั่วเฟยเฟย และเหล่าคนงานหญิงฝั่งโน้นตกอยู่ในอันตรายได้หรอก”
“แต่หยางเจวี้ยนหลิ่งนั้นอยู่ห่างจากหมู่บ้านเรามาก ถ้าเราพาคนไปโดยไม่เตรียมตัวแบบนี้ มันอันตรายเกินไป! แทนที่จะได้ช่วยชีวิต กลับกลายเป็นเราต้องเอาชีวิตไปทิ้งเสียเอง!”
ถังตงตงคัดค้านในทันที
“ข้ารู้ ข้ารู้!”
ในช่วงสองวันที่ผ่านมา กวานเสี่ยวโหรวพยายามบังคับให้ตัวเองสงบ ในที่สุดก็อดกลั้นไม่ไหวและเดินวนไปเวียนมาด้วยความร้อนใจ “สามีเคยกล่าวไว้ว่า ตราบใดที่คิดหาหนทาง ย่อมมีทางออกมากกว่าอุปสรรคเสมอ ข้าจะต้องหาทางออกให้ได้ ข้าจะต้องหาทางออกให้ได้!”
แต่ในเวลานี้ อาวุธที่ซีเหอวานสามารถใช้ได้ส่วนใหญ่ก็ใช้ไปหมดแล้ว ทั้งยังไม่มีคนเพียงพอ นางจะสามารถหาวิธีใดได้เล่า