“เสี่ยวโหรว อย่าโทษตัวเองเลยนะ เจ้าทำดีที่สุดแล้ว”
ถังตงตงปลอบโยนสักพัก แล้วแกล้งเปลี่ยนหัวข้อพูดคุยว่า “ข้ายังพูดไม่จบเลย จินเฟิงยังสั่งความอีกอย่าง”
“รีบพูดมา!” กวานเสี่ยวโหรวหันไปให้ความสนใจอีกครั้ง
“เขาให้เสี่ยวอวี้บอกชาวบ้านว่าพวกเราซีเหอวานได้ซื้อข้าวจากเจียงหนานมาเตรียมไว้ช่วยเหลือผู้ประสบภัย แต่พวกขุนนางที่ซื่อชวนอยากขายข้าวราคาแพงเพื่อหากำไรจากความเดือดร้อน จึงหาเรื่องปิดยุ้งฉางพวกเรา”
กล่าวมาถึงตรงนี้ ถังตงตงก็หันไปทางเสี่ยวอวี้ “จินเฟิงกำชับโดยเฉพาะเลยว่าให้บอกชาวบ้านล่วงหน้าว่า พวกเราหอการค้าจินชวนจะขายข้าวในยุ้งฉางในราคาเดียวกับปีก่อน และจะไม่ขึ้นราคา ชาวบ้านที่ไม่มีเงิน ก็สามารถช่วยเราทำงานเพื่อแลกข้าวได้!”
“ข้าเข้าใจแล้ว!” เสี่ยวอวี้พยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “แต่แบบนี้ ท่านอาจารย์ก็จะกลายเป็นศัตรูกับพวกขุนนางโดยสิ้นเชิง!”
“การที่จินเฟิงเริ่มรวบรวมเสบียงตั้งแต่แรก เขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่าจะต้องมีคนไม่พอใจมากมาย”
กวานเสี่ยวโหรวนึกถึงคำพูดที่จินเฟิงเคยบอกไว้ จึงส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ทำตามที่จินเฟิวสั่งไว้ก็พอ!”
“รับทราบ!”
