บทที่ 611 เร่งกลับจินชวน
เฉินจี๋มีนิสัยเจ้าชู้ บรรดาโอรสธิดาทั้งหลายรวมกันมีเป็นร้อยชีวิต
องค์รัชทายาทเฉินเหยวียนคว่างคือพี่ใหญ่ของบรรดาองค์ชายองค์หญิงทั้งมวล
สังคมศักดินาให้ความสำคัญกับลำดับอาวุโส พระมารดาของเฉินเหยวียนคว่างคือฮองเฮา หลังจากที่เขาประสูติได้ไม่นานก็ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท
เฉินจี๋ในฐานะบิดาที่เพิ่งมีบุตรคนแรกโปรดปรานรัชทายาทเป็นพิเศษ เขาขอสิ่งใดก็ประทานให้ทั้งหมด
เฉินเหยวียนคว่างเคยใช้ตราประจำพระองค์ทุบผลเหอเถา*[1] ทว่าเฉินจี๋ก็มิได้ห้ามปราม
ความรักและการตามใจในรูปแบบนี้ได้ทำให้เฉินเหยวียนคว่างยิ่งออกนอกลู่นอกทางมากยิ่งขึ้น
การเล่นตลกกับขันทีนั้นถือเป็นเรื่องเล็ก แต่เมื่ออายุสิบสองเขาก็เริ่มล่วงเกินนางกำนัล
นางกำนัลในวังหลังคือหญิงต้องห้ามของฮ่องเต้ แม้แต่รัชทายาทก็ไม่อาจแตะต้อง
เมื่อฮองเฮาล่วงรู้ก็หาข้ออ้างกำจัดนางกำนัลผู้นั้นทันที ทั้งยังทรงตักเตือนเฉินเหยวียนคว่าง
แต่เฉินเหยวียนคว่างติดใจในรสรัก ถึงแม้จะรับปากอย่างหนักแน่น แต่ก็ยังหวนกลับไปทำผิดซ้ำซาก ทั้งยังมีความถี่มากขึ้นและนางกำนัลที่เกี่ยวข้องก็มีจำนวนมากขึ้นตามไปด้วย
