จินเฟิงถอนหายใจ “จากจดหมายที่อ่าน โจรกลุ่มแรกน่าจะถูกคนจากต่างถิ่นจ้างมา แต่โจรที่ตามมาก็น่าจะเป็นราษฎรที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงจินชวนที่ไม่มีทางรอด”
“แต่เจ้าระดมข้าวเพื่อบรรเทาภัยพิบัติให้แก่พวกเขานะ!”
ถังเสียวเป่ยเสียใจแทนจินเฟิง “เหตุใดพวกเขาจึงทำเช่นนี้?”
“ไม่ใช่ความผิดของราษฎร นั่นเป็นเพราะพวกเขาถูกผู้อื่นเอาเปรียบ”
จินเฟิงถอนหายใจ ก่อนจะหยิบกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น “ดูนี่สิ เสี่ยวอวี้สืบมาว่ามีคนคอยปลุกปั่นให้เกิดความวุ่นวายในช่วงนี้ พูดว่าจินชวนมีแต่ข้าวเต็มไปหมดและซีเหอวานของเรานั้นร่ำรวย เงินทองกองสูงเหมือนภูเขา
ปีนี้ชวนสู่ประสบภัยพิบัติอย่างหนัก ยิ่งในทางตอนเหนือของชวนสู่ได้รับผลกระทบอย่างหนักทำให้ราษฎรไม่มีทางรอด เมื่อได้ยินเรื่องแบบนี้ ใครจะไม่ไปปล้น?”
“ข้าเข้าใจว่าเหล่าผู้มีอำนาจปิดยุ้งฉางของเราเพื่อที่พวกเขาจะได้ค้าขายของตัวเองได้ แต่เหตุใดพวกเขาถึงยุยงให้ชาวบ้านไปปล้นจินชวน พวกเขาได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้?”
“พวกเขาต้องการอะไรกันแน่?” ถังเสียวเป่ยถามด้วยความโกรธ
“พวกเขาจะต้องการอะไรล่ะ นอกเสียจากไม่ให้พี่เหลียงนำทัพไปปราบโจรระหว่างทางและกลับไปยังจินชวนโดยเร็วที่สุด”
