“ตอนนี้พูดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา” กวานเสี่ยวโหรวกล่าวด้วยความร้อนใจ “พวกเราต้องรีบคิดหาวิธี ไม่ใช่ปล่อยให้โจรท้องถิ่นออกอาละวาดไปทั่วแบบนี้!”
“ตอนนี้ในหมู่บ้านเหลือเพียงหนึ่งกองร้อย เราไม่มีหนทางใดแล้ว!”
ถังตงตงกล่าวอย่างสิ้นหวัง “ตอนนี้ทำได้แต่ภาวนาให้จินเฟิงกลับมาเร็ว ๆ!”
“พี่ชายของข้าบอกว่า จากตงไห่มายังจินชวนมีระยะทางหลายพันลี้ แม้สามีจะออกเดินทางอย่างเร็วที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาอีกครึ่งเดือนกว่าจะกลับมาถึง ถึงเวลานั้น โจรท้องถิ่นคงจะปล้นสะดมทั่วทั้งจินชวนแล้ว!”
กวานเสี่ยวโหรวแทบจะร้องไห้ออกมา
“เสี่ยวโหรว พวกเราไม่มีหนทางใดแล้วจริง ๆ!”
ถังตงตงกล่าว “สิ่งเดียวที่พวกเราทำได้ตอนนี้คือถอยร่น ป้องกันและปกป้องหมู่บ้านกับโรงงานต่าง ๆ ให้ปลอดภัย!”
กวานเสี่ยวโหรวได้แต่นิ่งเงียบ นางเองก็พูดอะไรไม่ออก
ถังตงตงพูดด้วยเหตุผล กวานเสี่ยวโหรวเองก็เข้าใจ เพียงแต่นางอดคิดถึงจินเฟิงที่เพิ่งจะทำให้ชาวเมืองจินชวนมีชีวิตที่ดีได้ไม่นาน ทว่าตอนนี้พวกเขากลับต้องมาถูกโจรท้องถิ่นรังแกอีกครั้ง กวานเสี่ยวโหรวรู้สึกเจ็บปวดในใจ
ถังตงตงตบไหล่กวานเสี่ยวโหรวแล้วพาเสี่ยวอวี้จากไป
