บทที่ 601 ห้ามบอกใคร
“ข้า… ข้า…”
กวานเสี่ยวโหรวอ้าปากพูดไม่ออก
เรื่องการค้าขายนางยังพอคิดหาทางออกได้
แต่เรื่องการต่อสู้นางไม่รู้อะไรเลย แล้วนางจะตัดสินใจอย่างไรดี?
เซี่ยสี่กวางและไช่หลิวหยางมาหาเรื่อง สิ่งที่ที่พวกเขาทำได้อย่างมากก็คือปิดสำนักคุ้มภัย หอการค้า และโรงงานก่อน แล้วค่อยรอจินเฟิงกลับมาเปิดใหม่
แต่พวกโจรที่บุกมาโจมตีซวงถัวเฟิงเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ถ้าไม่จัดการดี ๆ จะต้องมีคนบาดเจ็บล้มตายแน่นอน
ไม่ใช่แค่ตายหนึ่งหรือสองคน อาจจะตายเป็นร้อยคนหรือมากกว่านั้นถ้ามีการต่อสู้กัน
กวานเสี่ยวโหรวจะกล้าตัดสินใจง่าย ๆ ได้อย่างไร?
นางหันไปมองถังตงตงเพื่อขอความช่วยเหลือ
ทว่าถังตงตงก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการทำสงครามเช่นกัน
ทั้งสองคนจึงหันไปมองเจิ้งฟางอีกที
“พี่ใหญ่เจิ้ง ข้าไม่รู้เรื่องการต่อสู้ ข้าไม่รู้อะไรเลย ตอนที่สามีออกไป เขาได้มอบหมายให้พี่ดูแลผู้คุ้มกันภัยมิใช่หรือ พี่ช่วยตัดสินใจเรื่องนี้หน่อยเถอะ”
กวานเสี่ยวโหรวพูดอย่างจริงใจ
ฟางเหลยและเถี่ยฉุยก็มองไปที่เจิ้งฟางเช่นกัน
“ได้!” เจิ้งฟางโค้งคำนับให้กวานเสี่ยวโหรว “ข้ายินดีปฏิบัติตาม”
การต่อสู้เป็นเรื่องของความเป็นความตาย เมื่อครู่เขากังวลมากว่ากวานเสี่ยวโหรวจะเห็นด้วยกับเถี่ยฉุย
ตอนนี้กวานเสี่ยวโหรวโยนอำนาจสั่งการให้เขา เจิ้งฟางจึงไม่กล้าปฏิเสธ
“พวกโจรกล้ามาหาเรื่องพวกเราเช่นนี้แสดงว่าพวกมันมีคนหนุนหลัง เป็นไปได้ว่าจะมีมากกว่าที่เราเห็