็นจินเฟิงและเถี่ยฉุยเดินเข้ามา ชายร่างใหญ่คนหนึ่งขยับไปด้านข้างเพื่อกั้นประตูหลังทันที “แขกที่จะมาร่วมสนุกที่นี่ โปรดใช้ประตูหน้า!”
“กลับไปบอกนายแม่ของเจ้าว่าจินเฟิงมา หากนางให้ข้าผ่านเข้าทางประตูหน้า ข้าก็จะผ่านทางประตูหน้า”
จินเฟิงยืดหลังตรงและตอบอย่างเกียจคร้าน
ตอนนี้เขาอยู่บนรถม้าไม่สามารถยืดขาได้ เจ้าตัวรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก
“จินเฟิงหรือ? เหตุใดชื่อนี้ถึงฟังดูคุ้นหูนัก?”
ชายร่างใหญ่เกาหัวและพึมพำกับตัวเอง
“เจ้าโง่หรืออย่างไร? นี่คือท่านอาจารย์จินที่เขียนบทกวีให้แม่นางเสียวเป่ยอย่างไรเล่า!”
สหายอีกคนเตะชายร่างใหญ่ออกไป พร้อมกับค้อมตัวลงพูดกับจินเฟิง “ท่านอาจารย์จิน เชิญด้านในเถิด นายแม่ตั้งตาคอยท่านมานานแล้ว!”
จินเฟิงไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับชายที่ประตู เขาเข้าไปในหอวาโยวสันต์พร้อมกับเถี่ยฉุย
“ท่านอาจารย์จินเองหรือ?” ชายร่างใหญ่เกาหัวแล้วพูดว่า “เขาไม่ได้สนิทกับแม่นางเสียวเป่ยของเรารึ? เหตุใดเขาจึงมาที่นี่พร้อมกับลวี่หลิ่วจากสถานเริงรมย์หลวงเล่า?”
“มีสตรีไม่น้อยที่อยากจะเข้าหาท่านอาจารย์จิน การที่เขาอยู่กับลวี่หลิ่วจะแปลกอะไร”
“ข้าอยากมีความสามารถเหมือนท่านอาจารย์บ้างจริง ๆ หากเป็นเช่นนั้นข้าคงจะสามารถหลับนอนกับหญิงสาวในตรอกเฟิงเยว่ได้ อีกทั้งยังได้รับเงินมากมายสำหรับการเขียนบทกวี”
“เจ้าหยุดฝันกลางวันได้แล้ว เจ้าเฝ้ายามอยู่ตรงนี้ ข้าจะไปแจ้งนายแม่!”
ว่าจบเขาก็ถอนหายใจและหันหลั
