หลังจากจ้าวเย่อหรันและจ้าวเย่อเหรินเลือกสาวใช้ของตนเรียบร้อย
แล้ว เฉินหมัวมัวก็พาเด็กสาวทั้งหกออกไป เพื่อไปทําสัญญาขายตัวที่เรือน พ่อบ้านเสียก่อน จึงจะส่งไปประจําาข้างกายเจ้านายใด้
ทันทีที่ก้าวกลับถึงเรือนเชียอวี่ รอยยิ้มอ่อนหวานจอมปลอมบนใบ หน้าของจ้าวเย่อเหรินก็สลายหายไปในพริบตา เหล่าบ่าวไพร่ในเรือนต่างต็ง
เครียดขึ้นมาทันที เพราะคุณหนูรองหน้าดําทะมึนราวเมฆฝน คนภายนอก ล้วนเข้าใจว่านางเป็นสตรีอ่อนโยน สุภาพ เรียบร้อย หากแต่คนที่รับใช้อยู่ ใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ ใต้เปลือกงดงามนั้นซ่อนความเย็นชาโหดร้ายไว้เพียงใด เพียงอารมณ์ขุ่นเคืองเล็กน้อย ก็พร้อมระบายลงบนผู้น้อยโดยไม่ปรานี เสีย นอวินเดินตามเข้าไปในห้อง ครั้นจ้าวเย่อเหรินนั่งลง นางก็รีบรีนน้าชาให้ทัน
ที
“คุณหนู คีมมาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ระงับอารมณ์ก่อน”
จ้าวเย่อเหรินรับถ้วยชามา กระดกดื่มรวดเดียว ก่อนจะวางถ้วยลง แรงจนเกิดเสียง ง
ใต้!”
“ข้าลงแรงวางหมากมานานเพียงนี้ กลับปล่อยให้จ้าวเข่อหรันรอดไป
เสียนอวินถอนใจเบา ๆ
จัดการคุณหนูใหญ่แน่
“อย่างน้อยชิงจูก็ได้เข้าเรือนไม่ซื้อแล้วนะเจ้าคะ วันหน้าคงมีโอกาส
จ้าวเย่อเหรินขว้างถ้วยชาลงพื้นแตกกระจาย แววตาเต็มไปด้วยเพลิง
โทสะ
“ทุกอย่างวางแผนไว้หมดแล้ว แต่กลับมีสองตัวแทรกโผล่มา! ถ้านาง ไม่เลือกฉินเซียงกับ อเชียงก่อน ซึ่งจูต้องได้เข้าเรือนชุนฮุยไปแล้ว!”
เสียนอวิ้นรีบปลอบ
“ชิงจูเชื่อมาตลอดว่าพี่สาวนาง หล
