ง เสียนอวิ้นพยายามทัดทาน แต่สุดท้ายก็จ้าต้อง ทําตามคําสั่ง
ฝ่ายเรือนชุนฮุย
จ้าวเย่อหรันกลับถึงเรือน พลางครุ่นคิดไม่หยุด ฉินเชียงกับชื่อเชียง… น่าจะเป็นคนของชือถู วี่แน่ แต่เขาเป็นใครกันแน่? สตรีสองคนนั้นมิใช่คน ธรรมดา เหตุใดจึงยอมมาเป็นบ่าว?
“คุณหนู กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”
แม่นมเยว่ก้าวมาต้อนรับ ไม่นาน สาวใช้ใหม่ทั้งสาม ฉินเชียง ชื่อเชี ยง และเสี่ยววัยเจ็ดขวบ ก็ถูกพามาเข้ามา พวกนางคุกเข่าลงพร้อมกัน
“บ่าวฉินเขียง คารวะคุณหนูใหญ่”
“บ่าว อเชียง คารวะคุณหนูใหญ่”
“บ่าวเสี่ยว คารวะคุณหนูใหญ่”
จ้าวเข่อหรันมองพิจารณา ฉินเซียงกับซีอเชียงแม้สวมชุดบ่าว ก็ยัง ฉายแววสง่าผ่าเผย ส่วนเสี้ยวกลับก้มหน้าหวาดหวั่นราวลูกนก นางเอ่ย
เสียงนุ่มแต่แฝงคม
“ในเมื่อมาอยู่เรือนข้า จงทําหน้าที่ให้ดี ข้ารังเกียจที่สุดคือการทรยศ
หากวันใดหักหลัง ข้าไม่ไว้ชีวิต”
ทั้งสามรับค้าพร้อมเพรียง จ้าวเข่อหวั่นสั่งจัดหน้าที่ ก่อนให้แม่นม
เยว่พาเสี่ยวชู่ออกไป เหลือเพียงสามคนในศาลา นางยิ้มบาง
เล่า?”
“รูปลักษณ์เช่นพวกเจ้า มาเป็นบ่าวช่างน่าเสียดาย
สองสาวสะดุ้ง รีบคุกเข่าอีกครั้ง จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา
“อย่าตกใจ ข้าเพียงถาม… นายที่แท้จริงของพวกเจ้าคือใคร?”
ฉินเชียงตอบมั่นคง
“บัดนี้นายของบ่าวคือคุณหนูเจ้าค่ะ”
นางส่ายหน้า
“อ้าหมายถึงชือถูก ต่างหาก” แววตาฉินเชียงวูบหนึ่ง ก่อนตอบเลี่ยง
“วันหน้าคุณหนูจะทราบเองเจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันจึงเปลี่ย
