บทที่ 167 ค่ำคืนอันมืดมิด
“นี่คืองานในอนาคตของพวกนาง หากพวกนางกลัวก็แค่ลาออกไป”
จินเฟิงวางถ้วยข้าวลงแล้วยืนขึ้นพร้อมพูดว่า “ข้าจะไปที่ลานนวดข้าว เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่?”
“ข้าไม่ไปหรอก”
กวานเสี่ยวโหรวส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าลานนวดข้าวจะถูกพลิกหน้าดินแล้ว แต่เมื่อเดินผ่านก็ยังคงได้กลิ่นจาง ๆ ของเลือดคลุ้งอยู่ในอากาศ
“เช่นนั้น เจ้าก็รีบเข้านอนเสีย ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะกลับเมื่อใด เจ้าไม่ต้องรอนะ”
จินเฟิงยืนขึ้นและตะโกนออกไปข้างนอก “เถี่ยฉุย เตรียมโคมไฟไว้สองอัน!”
ในชีวิตก่อนของเขา ชายหนุ่มคุ้นเคยกับเมืองที่มีไฟถนนอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม้แต่ในถนนห่างไกลบางแห่งที่ไม่มีไฟ ไฟนีออนจากอาคารสูงก็ยังส่องผ่านทำให้สามารถมองเห็นอะไรได้บ้าง
ต้าคังไม่มีไฟข้างถนน หากคืนไหนมีพระจันทร์ก็ไม่มีปัญหา เพราะต้าคังยังไม่มีอุตสาหกรรมที่ก่อให้เกิดมลภาวะ อากาศก็ดีมาก เมื่อพระจันทร์เต็มดวง หากเป็นสตรีที่มีสายตาดีก็สามารถร้อยเข็มใต้แสงจันทร์ได้
แต่หากอยู่ในช่วงข้างแรมหรือช่วงที่สภาพอากาศไม่ดีจะไม่สามารถมองเห็นดวงจันทร์ยามค่ำคืนได้ ในหมู่บ้านบนภูเขาจะมืดมิดเป็นอย่างยิ่ง
ในคืนนั้นหากใครไม่มีโคมไฟก็เหมือนคนตาบอด เดินไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนก็อาจตกหลุมได้
วันนี้เป็นคืนเดือนมืด ท้องฟ้าไม่มีดาวเลยแม้แต่ดวงเดียว หากจะบอกว่าไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตนก็คงไม่เกินจริงนัก
ผู้คุ้มกันทั้งสองเดินนำไปด้านหน้าโดยถือโคมไฟเอาไว้
