จิ้งฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย
“เจ้ารู้จักเขาหรือ” เถี่ยฉุยถาม
“ก่อนหน้านี้อาเหมยได้คุมตัวหัวหน้าโจรเหยียโก่วพัวและข่มขู่โจรคนอื่น ๆ จนเกือบจะควบคุมสถานการณ์ได้ แต่จู่ ๆ ชายผู้นี้ก็รีบวิ่งออกไปสังหารหัวหน้าโจรเหยียโก่วพัวด้วยเข็มพิษ แล้วสถานการณ์ก็อยู่นอกเหนือการควบคุม”
เจิ้งฟางกล่าวว่า “ข้าคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับชายผู้นี้ ดังนั้นข้าจึงฆ่าเขาทันที”
“สมควร!”
เถี่ยฉุยถ่มน้ำลายใส่ศพของรองหัวหน้าโจร
“ข้าคิดว่าเป็นฝีมือพวกใต้เท้าจากจวนว่าการที่ต้องการยึดดินแดนเขาเถี่ยกว้าน แต่ข้าไม่ได้คิดว่าเขาจะเป็นโจร” เจิ้งฟางกล่าว
“หากไม่มีคนใหญ่คนโตเป็นผู้หนุนหลัง ผู้ใดจะกล้าเก็บส่วยประจำปี พวกเขาไม่กลัวที่จะถูกทหารท้องถิ่นล้อมและปราบปรามหรือ?”
เถี่ยฉุยเหลือบมองไปที่หัวหน้าโจรจิ๋วหลี่โกว “เมื่อครู่ระหว่างที่เดินทางมาข้าไม่ทันได้ถามว่าใครคือผู้หนุนหลังของเจ้า!”
