บทที่ 160 สู้มือเปล่า
ปัก! ปัก! …
ลูกธนูพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ต้นไม้ใหญ่ และกองฟางที่เป็นสถานที่ดักซุ่มอื่น ๆ เพื่อทำการฆ่าพวกโจรทีละคน
อย่างไรก็ตาม พวกโจรอยู่ใกล้ตาข่ายมากเกินไป เจิ้งฟางที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดจึงยิงได้เพียงนัดเดียว ก่อนที่พวกโจรจะพุ่งตัวเข้าหากลุ่มทหารหญิงทันที
แม้ว่าหน้าไม้ที่ดัดแปลงจะยิงได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังต้องใช้เวลาหลายลมหายใจในการเล็ง เขาเองก็กลัวว่าจะไม่ทันกาล
เจิ้งฟางทำได้แค่สั่งให้หยุดยิง จากนั้นเขาก็ชักดาบแล้ววิ่งไปหาคู่ต่อสู้
แม้ว่าทหารหญิงส่วนใหญ่จะหลุดออกมาจากตาข่ายแล้ว แต่ทหารหญิงที่เพิ่งเกณฑ์เข้ามาใหม่เหล่านั้นต่างก็เป็นแม่บ้านที่อยู่บ้านซักผ้าล้างจาน พวกนางไม่เคยเห็นฉากเหล่านี้มาก่อน
ระหว่างการฝึกซ้อม ทุกอย่างอาจผ่านไปได้ด้วยดี แต่เมื่อพวกนางต้องต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับโจรที่ดูดุร้าย ทุกคนต่างหวาดกลัวมากจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในขณะที่ถือหน้าไม้ต้องทำอะไร
โชคดีที่ทหารหญิงหลายสิบชีวิตที่ชิ่งมู่หลานพามามีประสบการณ์ในครั้งที่แล้ว พวกนางจึงตอบสนองอย่างรวดเร็วและเหนี่ยวไกใส่พวกโจรทันที
นั่นทำให้โจรหลายสิบชีวิตที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถูกยิงเสียชีวิตทันที
แต่ถึงแม้ว่าจะสังหารพวกโจรไปสิบกว่าชีวิตก็ยังมีโจรอีกมากที่เข้ามาสมทบอยู่เรื่อย ๆ
ทหารหญิงหลายสิบคนยังไม่ทันระวัง และกว่าครึ่งหนึ่งยังคงเหวี่ยงหน้าไม้อยู่
ในขณะนี้ อาเหมยรีบวิ่งออกไปพร้อมดาบยาวในมือของนาง นางร่ายรำดาบ
