ร หรือทหารหญิงที่เคยมีประสบการณ์ครั้งก่อนล้วนกลายเป็นสัตว์ป่าที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ทหารผ่านศึกที่ปลดเกษียณจากกองทัพเถี่ยหลิน ล้วนมีประสบการณ์ในการรบมานับร้อยครั้ง ไม่ว่าคุณสมบัติหรือทักษะการต่อสู้ของพวกเขา พวกโจรล้วนไม่สามารถเทียบได้
สิ่งที่สำคัญที่สุดในสนามรบคือกำลังใจ เมื่อกำลังใจเพิ่มขึ้น บางทีคนเพียงสิบคนก็สามารถฆ่าคนยี่สิบคนได้
แต่หากไม่มีขวัญกำลังใจต่อให้มีกำลังถึงร้อยคนก็ไม่อาจล้มคนสิบคนได้
ครั้งหนึ่งกองทัพตั่งเซี่ยงเคยสร้างสถิติทหารห้าร้อยนายเอาชนะกองทัพของต้าคังหกพันนายได้ และไม่ใช่เพียงครั้งเดียวเสียด้วย
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินต่อไป โจรก็ตายมากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดโจรที่เหลือก็เริ่มหวาดกลัว ถึงขั้นที่บางคนเริ่มยอมจำนน
เมื่อมีใครสักคนยอมแพ้ ก็ต้องมีคนอื่นยอมแพ้ไปตาม ๆ กัน
ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ โจรมากกว่าสี่สิบคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างก็นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นโดยเอามือกุมหัวเอาไว้
“เหล่าเจิ้ง พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร มาตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
ตอนนั้นเองที่ชิ่งมู่หลานมีเวลาคุยกับเจิ้งฟาง
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดถึงเรื่องนั้น”
เจิ้งฟางสูดลมหายใจและเริ่มออกคำสั่ง “โหวจื่อ ประเมินความสูญเสีย ให้กองหนึ่งกองสองเฝ้าระวังเอาไว้ กองสามไปซ้ำดาบ กองสี่และห้าไปเฝ้านักโทษ และคนที่เหลือไปดูผู้บาดเจ็บ!”
“รับทราบ!”
ทหารผ่านศึกเริ่มปฏิบัติการอย่างเป็นระบบระเบียบทันที
ในที่สุดชิ่งมู่หลานก็
