บทที่ 159 อาเหมยลงมือ
“หญิงชั่วพวกนี้ ข้าบอกให้พวกเจ้าหยุดดิ้นรนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องทนทุข์ แต่พวกเจ้ากลับไม่ฟัง”
หัวหน้าใหญ่ถ่มน้ำลายลงบนพื้นและมองไปที่ทหารหญิงด้วยความดูถูก
ชิ่งมู่หลานรู้สึกละอาย ทั้งโกรธและวิตกกังวล แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้
ดาบในมือของนางยาวเกินไป และนางก็ถูกทหารหญิงสองคนทับจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่าทางของพวกนางเมื่อครู่องอาจจนข้าคิดว่าพวกนางทรงพลังจริง ๆ แต่แล้วพวกนางก็ต้องมาถูกจับได้ทั้งหมดในคราวเดียว”
“สตรีก็ควรอยู่บ้านเลี้ยงลูกจะมาร่ายดาบแถวนี้มันสมควรแล้วหรือ?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ พวกนางเหล่านี้อาจเป็นหญิงบริสุทธิ์และไม่มีลูก”
“เช่นนั้นข้าจะสนองบุตรให้พวกนางอย่างละคนดีหรือไม่!”
“เจ้าจะเป็นผู้รับไว้คนเดียวหรือ แล้วพวกข้าเล่า?”
“เช่นนั้นข้าปันให้เจ้าสองคน!”
พวกโจรยังชี้ไปยังทหารหญิงและพูดอย่างไร้ศีลธรรม
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าอาเหมยซึ่งอยู่ข้าง ๆ ชิ่งมู่หลาน ดึงกริชออกมาจากใต้แขนเสื้อของนาง
“หนึ่ง สอง สาม… สี่สิบสอง สี่สิบสาม… ห้าสิบหก ห้าสิบเจ็ด…”
เจิ้งฟางนับพวกโจรที่ออกมาจากกระท่อมแล้วจ้องมองไปที่โหวจื่อ “โหวจื่อ ไหนเจ้าว่าพวกโจรเหยียโก่วพัวมีกันสามสิบกว่าคนไง ตอนนี้ข้านับได้เกินหกสิบคนไปแล้ว และพวกเขาก็ยังเดินออกมาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ!”
“แต่ตอนนั้นข้านับแล้วนับอีก ก็มีแค่สามสิบกว่าคนนะ!”
โหวจื่อก็รู้สึกหดหู่ใจเช่นกัน “เช่นนั้นคนที่เหลือมาจากไหน?”
การที่เขาไม
