หมด
“เจ้าลืมที่หัวหน้าเจิ้งพูดไปแล้วหรือ? นี่เป็นบททดสอบของท่านอาจารย์จินสำหรับพวกเราด้วย”
สหายที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าไม่เคยผ่านสนามรบมาก่อนเสียหน่อย บางครั้งเมื่อเกิดสงคราม ต้องต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้หลับได้นอน นี่แค่คืนเดียวก็ทนไม่ได้แล้วหรือ?”
“ระหว่างเข้าค่ายฝึกเมื่อเดือนที่แล้ว ข้าได้ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาด้านหลังเป็นเวลาสามวันสามคืนโดยไม่ขยับเลย ข้าจะทนไม่ไหวได้อย่างไร”
“ในเมื่อเจ้าสามารถทนได้ก็อย่าบ่นจู้จี้จุกจิก”
สหายเตือนว่า “อีกอย่างขณะดักซุ่มไม่ควรพูดพร่ำ หากเราถูกจับได้ขึ้นมา กลับไปเจ้ารอดูได้เลยว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร!”
“ข้าแค่พูดเฉย ๆ เจ้าทำเป็นร้อนใจไปได้?”
สหายอีกคนอดไม่ได้ที่จะมุ่ยปาก “เจ้าจับตาดูไปก่อน ข้าจะพักสายตาสักครู่ อีกเดี๋ยวค่อยเปลี่ยนเวรกัน”
คราวนี้อีกฝ่ายไม่คัดค้าน
เพราะเขาไม่รู้ว่าทหารหญิงจะเริ่มลงมือเมื่อใด หากทหารหญิงล่าช้าไปสามหรือสี่วัน พวกเขาก็คงตายกันหมด
นี่คือเหตุผลที่เจิ้งฟางจัดให้พวกเขาดักซุ่มเป็นกลุ่มอย่างน้อยสองคน
จะได้สลับกันพักผ่อนเอาแรงได้
ทหารผ่านศึกรอจนถึงกลางดึก และในที่สุดชิ่งมู่หลานก็มาถึง…
อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้โจมตีโดยตรง แต่ส่งอาเหมยไปจัดการกับกลุ่มโจรที่รับหน้าที่เฝ้าเวรยาม จากนั้นจึงบุกไปถึงที่ซ่อนของพวกโจรอย่างเงียบ ๆ
จนถึงตอนนี้ พวกโจรยังคงรวมตัวกันอยู่ในกระท่อมเพิงหญ้าคาและเล่นการพนันอย่างบ้าคลั่ง
“ก็แค่คนกลุ่
