บทที่ 140 หอสังเกตการณ์
การถูกปิดล้อมเป็นปัญหาที่ยากที่สุดในสงคราม โดยส่วนใหญ่ทำได้เพียงพึ่งพาทหารให้ออกไปเสี่ยงชีวิตเท่านั้น
ไม่เพียงเจิ้งฟางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงจางเหลียงและชิ่งมู่หลานด้วยที่เงยหน้าขึ้นมองจินเฟิง เพราะทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าบัณฑิตหนุ่มจะแก้ปัญหานี้อย่างไร
จินเฟิงไม่ตอบ เขาเอาแต่ขมวดคิ้วและมองดูพื้นที่รอบ ๆ สักพักแล้วถามว่า “ตอนนี้ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของพวกโจรคือสิ่งใด?”
“ตอนนี้ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของพวกโจรคือพวกเขามีกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งทำให้สามารถโจมตีเราได้ แต่เราไม่สามารถโจมตีพวกเขาได้”
ชิ่งมู่หลานตอบกลับ
“จะเป็นอย่างไรหากเรายืนอยู่สูงกว่าพวกเขา” จินเฟิงถาม
“ถ้าเป็นเช่นนั้นสถานการณ์ก็จะตรงกันข้าม!” ดวงตาของชิ่งมู่หลานเป็นประกาย “แต่กำแพงเมืองนี้สูงเกือบสองจั้ง เราจะอยู่สูงกว่านี้ได้อย่างไร?”
“อย่าย้อนถามข้า เจ้าลองใช้สติปัญญาของเจ้าขบคิดดู”
ชิ่งมู่หลานรู้ว่าจินเฟิงกำลังทดสอบนาง นางจึงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตอบ “สิ่งเดียวที่จะทำให้เราอยู่สูงกว่ากำแพงเมืองได้คือบันได”
วิธีการแก้ปัญหาดังกล่าวเป็นที่นิยมในยุคนี้
ทหารจะรีบวิ่งไปที่ด้านล่างของกำแพงเมืองโดยพาดบันไดเอาไว้ จากนั้นก็ปีนขึ้นไป
“แต่การใช้บันไดปีนขึ้นไปเป็นการเสี่ยงชีวิตเช่นกัน พวกโจรอาจรออยู่ด้านบนพร้อมหอกยาวในมือที่ใช้สำหรับแทงผู้บุกรุกจนตาย”
จินเฟิงส่ายหัว “เกรงว่าต่อให้ทุกคนจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ก
