บทที่ 137 ความเปลี่ยนแปลงของทหารหญิง
ไม่ว่าจะเป็นยุคอาวุธเย็น*[1] หรือยุคอาวุธร้อน*[2] สนามรบก็เต็มไปด้วยเลือด
ในเวลานี้ บริเวณลานนวดข้าวเต็มไปด้วยเลือดราวกับว่าเป็นฝนสีแดงที่ตกหนักจนพื้นดินเฉอะแฉะ
โจรหลายร้อยชีวิตกำลังดิ้นรนและร้องโหยหวนอยู่บนพื้นโคลน
พวกเขาโชคดีเพราะธนูจ้งหนู่และหนามกระสุนไม่โดนที่จุดสำคัญจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่ได้เสียชีวิตทันที
แต่บางที… พวกเขาถือว่าโชคร้ายเสียยิ่งกว่าสหายที่เสียชีวิตเลยด้วยซ้ำ
เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส บางคนลำไส้ทะลัก บางคนไม่สามารถแม้แต่จะลุกขึ้นยืนได้ แน่นอนว่าอีกฝ่ายคงไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่ สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ข้างหน้า เป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากความตาย
การมีชีวิตอยู่ตอนนี้ เป็นเพียงความทุกข์ทรมานที่ผ่านไปอย่างอ้อยอิ่งเพื่อรักษาลมหายใจได้อีกแค่ชั่วขณะหนึ่ง
โจรบางคนทนความเจ็บปวดไม่ไหวและชิงจบชีวิตตัวเองลงไปเสียก่อน
แต่ความอยู่รอดเป็นสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต โจรจำนวนไม่น้อยยังเชื่อในโชคชะตา พวกเขาร้องไห้คร่ำครวญและยืนหยัดรอคอยปาฏิหาริย์ที่จะเกิดขึ้น
พวกเขาไม่รู้เลยว่าที่รอบ ๆ บริเวณลานนวดข้าว จินเฟิงได้ประกาศโทษประหารชีวิตแล้ว
“มู่หลาน ถึงตาเจ้าแล้ว ไปจัดการที่เหลือซะ!”
“รับทราบ!”
ชิ่งมู่หลานแสดงความเคารพจินเฟิงและโค้งคำนับเพื่อรับคำสั่ง
อาเหมยซึ่งตามมาด้านหลัง อดไม่ได้ที่จะมองดูชิ่งมู่หลานและจินเฟิงอย่างไม่เข้าใจ
แม้ว่านางจะเรียกจินเฟิงว่าท่านอา
