น หัวหน้าโจรจึงเอื้อมมือหยิบธนบัตรเงินสองสามใบออกจากใต้แขนเสื้อแล้วโยนลงในเข่งใบหนึ่ง
“พอหรือยัง?”
“ไม่พอ”
จินเฟิงดีดนิ้ว จากนั้นหลิวเถี่ยก็พาผู้คนไปยกเข่งใบเล็กใบใหญ่ไปเก็บไว้ด้านหลังทันที
จากนั้นผู้ใหญ่บ้านและคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ก็โล่งใจได้ในที่สุด
“เอาล่ะ ข้ารับของเอาไว้แล้ว พวกเจ้าไสหัวกลับไปได้!”
จินเฟิงยืนขึ้นและบิดตัวเล็กน้อย จากนั้นก็โบกมืออย่างสบาย ๆ ราวกับว่ากำลังไล่แมลงวันที่น่ารำคาญกลุ่มหนึ่งออกไป
เปลือกตาของหัวหน้าโจรกระตุกแต่เขาก็ระงับความโกรธเอาไว้แล้วพูดว่า “แล้วของของข้าเล่า?”
“ของอะไร?” จินเฟิงถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ไม่เอาน่าสหาย ทำเช่นนี้ไม่สนุกสักนิด!”
สายตาของหัวหน้าโจรเริ่มแสดงความไม่พอใจ “เจ้ารับของของข้าไปแล้ว เจ้าก็ควรส่งมอบไนปั่นด้ายให้แก่ข้า และหลังจากนี้เจ้าก็ห้ามใช้มันอีกสิ!”
“อ้อ ที่แท้สิ่งของที่เจ้ามอบให้เมื่อครู่ก็เพื่อแลกกับไนปั่นด้ายหรอกหรือ ข้าคิดว่าเป็นคำขอโทษเสียอีก”
จินเฟิงแสดงออกราวกับว่าเพิ่งตระหนักได้ จากนั้นก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า “หากเจ้าต้องการซื้อไนปั่นด้าย และห้ามข้าไม่ให้ใช้มันอีกในอนาคต แค่ของเหล่านี้ยังไม่เพียงพอหรอกนะ”
“แล้วเจ้าต้องการเท่าใด?”
หัวหน้าโจรกัดฟันถาม
“ไนปั่นด้ายเป็นสมบัติล้ำค่าและไม่สามารถตีราคาเป็นเงินได้!”
จินเฟิงส่ายหัวโดยไม่ลังเล
“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอย่างนั้นหรือ?”
หัวหน้าโจรถามย้ำ
เห็นได้ชัดว่าความโกรธในใจของเขาแทบจะระ
