รทั้งหมดมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว และพยายามสอดส่ายสายตาเพื่อหาว่าลูกธนูมาจากไหน
แต่แล้วพวกเขาก็ต้องเผชิญกับความผิดหวังเนื่องจากหาต้นตอไม่พบ
อันตรายที่มองไม่เห็นทำให้พวกเขาหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น
จินเฟิงหยิบถ้วยอีกใบขึ้นมาแล้วพูดอย่างใจเย็น
“นี่เป็นเพียงคำเตือน หากเจ้ายังคงคุกคามพวกข้าต่อไป ข้ารับรองว่าลูกธนูลูกต่อไปจะโดนหัวของเจ้าแน่!”
รองผู้นำกลุ่มโจรคำรามด้วยสีหน้าดุร้าย
“หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายเส้นผม ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้สิ้นซาก!”
ทันทีที่เขาพูดจบก็ถูกจินเฟิงกระชากศีรษะแล้วกระแทกลงบนโต๊ะ
รองผู้นำกลุ่มโจรถูกจินเฟิงจับหัวกระแทกอย่างเลือดเย็นทันที
จินเฟิงกระชากเส้นผมออกจากศีรษะเขาอย่างง่ายดาย
“ติดมือข้ามาหลายเส้นเชียวล่ะ เหตุใดเจ้าไม่ลงมือฆ่าตามที่เจ้าว่าให้ข้าดูสักหน่อยเล่า?”
รองผู้นำกลุ่มโจรมีอาการวิงเวียนอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะยืนขึ้น เขาจ้องมองไปที่จินเฟิงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ริมฝีปากของเขาสั่นเทา “เจ้า…เจ้า…”
“เรียกข้าทำไมหรือ? ว่าอย่างไร อยากจะฆ่าพวกข้าให้สิ้นซากอย่างนั้นรึ?”
จินเฟิงหัวเราะเยาะและพูดอย่างเย็นชา “หากเจ้าชี้นิ้วมาที่ข้าอีกล่ะก็ ข้าจะตัดนิ้วของเจ้าให้รู้แล้วรู้รอด!”
รองผู้นำกลุ่มโจรหุบนิ้วของเขาโดยไม่รู้ตัว
เพราะดวงตาอันโหดเหี้ยมของจินเฟิง เขาจึงไม่กล้าที่จะท้าทายความอาจหาญของชายผู้นี้
“กลับไปบอกหัวหน้าของพวกเจ้าซะ ไปบอกผู้อยู่เบื้องหลังของเข
