ก็กิน เมื่อถึงเวลาก็กลับไปยังหมู่บ้าน นางจะไม่สนใจการตำหนิจากสตรีคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านแม้แต่น้อย
แรก ๆ ทุกคนมองนางด้วยสายตาแปลก ๆ
แต่เมื่อทุกอย่างดำเนินต่อไปจนกลายเป็นบรรทัดฐาน ทุกคนก็ค่อย ๆ ยอมรับมันเอง
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับสตรีในหมู่บ้านซีเหอวาน เมื่อทหารหญิงทำแบบนี้ทุกวันก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก
ไม่มีใครอยากถูกกดขี่ การที่สตรีในหมู่บ้านเอาแต่ครหากลุ่มทหารหญิงนั่นเป็นเพราะลึก ๆ ในใจของพวกนางมีความอิจฉาอยู่
ในความเป็นจริง มีสตรีไม่น้อยที่อิจฉาทหารหญิง แต่พวกนางไม่มีความกล้าที่จะท้าทายโลกอย่างชิ่งมู่หลาน
การฝึกทหารหญิงเริ่มเป็นที่ยอมรับและกลายเป็นเรื่องปกติในที่สุด
และหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม
ทั้งโรงงานสิ่งทอ พื้นที่การก่อสร้าง และโรงหลอมเหล็กยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก
ทุกเย็นจะเห็นกลุ่มคนงานทั้งชายหญิงเดินทางกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม
แต่น่าเสียดายที่ความสงบนี้อยู่ได้ไม่นานนัก
เพราะครึ่งเดือนหลังจากที่เหล่าทหารหญิงมาถึง กวานเสี่ยวโหรวก็วิ่งเข้าไปในโรงหลอมเหล็กเพื่อตามหาจินเฟิงซึ่งกำลังทำหน้าไม้อยู่กับหม่านชาง
“สามี พี่เถี่ยจือกลับมาแล้ว เขารอเจ้าอยู่ด้านนอกพร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่ถือดาบอยู่ในมือ”
โรงงานหลอมเหล็กเป็นพื้นที่หวงห้ามในซีเหอวานและมีทหารผ่านศึกคอยดูแลตลอดทั้งวัน หากไม่ใช่ จินเฟิง จางเหลียง หม่านชาง และกวานเสี่ยวโหรว ก็ห้ามเข้ามาโดยเด็ดขาด
หลังจากที่จางเหลียงร
