ม่ต้องเข้าไปหรอก พักผ่อนบ้างเถิด”
เมื่อจินเฟิงเห็นว่าศีรษะของหม่านชางเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาก็รู้ว่าหม่านชางน่าจะวิ่งมาที่นี่จึงหยิบถ้วยน้ำจากด้านข้างขึ้นมา แล้วเทชาสมุนไพรให้อีกฝ่ายดื่มดับกระหาย
ช่วงนี้หม่านชางยุ่งกว่าจินเฟิงเสียอีก เขาไม่เพียงต้องทำดาบทมิฬให้จงอู่และพวกเท่านั้น แต่ยังต้องดูแลการก่อสร้างเตาหลอมและประกอบไนปั่นด้ายอีกด้วย
เป็นเวลากว่าครึ่งเดือนแล้วที่หม่านชางไม่ได้กลับบ้านและกินอยู่ที่โรงตีเหล็กทั้งวันทั้งคืน
