ยงหินด้วย”
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้
เขามาที่สนามรบเพียงเพื่อใช้ชีวิตแบบสบาย ๆ แค่อยากดิ้นรนเพื่อให้ได้ตำแหน่ง ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง และไม่ได้อยากถูกชาวตั่งเซี่ยงเกลียดชัง
หากเป็นชาวตั่งเซี่ยงที่เป็นประชาชนทั่วไปจินเฟิงจะไม่คิดมาก เพราะอย่างเลวร้ายที่สุดคน ๆ นั้นก็ต้องถูกฆ่า
แต่หลี่จี้ขุยมาจากราชวงศ์ตั่งเซี่ยง และสุดท้ายอีกฝ่ายก็จะต้องถูกส่งตัวกลับไป
ครั้งนี้เขาได้รับความสูญเสียครั้งใหญ่ด้วยน้ำมือของจินเฟิง เมื่อเขากลับไปที่ตั่งเซี่ยง แน่นอนว่าคนที่เขาอยากแก้แค้นมากที่สุดก็คงเป็นจินเฟิงเป็นแน่
นี่ไม่ใช่การหาเรื่องใส่ตัวใช่ไหม?
“ท่านแม่ทัพฟ่าน ข้ายังมีงานต้องทำ อาจจะต้องขอตัวก่อน”
จินเฟิงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เอ่ยลาและคำนับตามมารยาทของบัณฑิต จากนั้นก็หันหลังกลับและจากไป
“ท่านอาจารย์เดี๋ยวข้าไปส่ง”
ชิ่งไหวมองแม่ทัพฟ่านครู่เดียวจากนั้นก็เดินออกจากกระโจมตามจินเฟิง
แต่ท่านโหวหนุ่มยังเจ็บแผลอยู่ กว่าเขาจะตามออกมา จินเฟิงก็จากไปแล้ว
ชิ่งไหวหันกลับไปที่กระโจมและมองไปที่หลี่จี้ขุย “หลิวฉยง พาเขาออกไป!”
“รับทราบ!”
หลิวฉยงไม่สนใจความเป็นสมาชิกราชวงศ์ของหลี่จี้ขุย และคว้าคอเสื้อของแม่ทัพใหญ่ตั่งเซี่ยงแล้วลากเขาออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“ดูเหมือนชิ่งโหวจะมีเรื่องบอกข้าสินะ”
แม่ทัพฟ่านยิ้มเล็กน้อยและโบกมือให้ทหารยามและทหารผู้ช่วยออกไปก่อน
“ท่านแม่ทัพ เหตุใดท
