บทที่ 91 ปัญหาใหญ่
หลังได้ยินคำสั่งของแม่ทัพ เส้นทางแคบ ๆ ก็เต็มไปด้วยทหารตั่งเซี่ยงอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมาลูกธนูที่มีลักษณะคล้ายหอกก็ลอยออกมาจากหญ้าที่สูงราวสามจั้ง ปิดกั้นเส้นทางเอาไว้
ศพชาวตั่งเซี่ยงมากกว่าร้อยศพเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
ตอนนี้ แม้แต่จัวป่านที่ได้รับคำสั่งจากทางด้านหลังก็ยังตกใจและรีบพาคนที่เหลือออกไป
เพราะพื้นที่แห่งนี้มีอาวุธสังหารอันดุร้ายที่คอยปกป้อง การส่งคนเข้าไปไม่ต่างอะไรจากสูตรสำเร็จของความตาย
“ไหนบอกว่ากองทัพเถี่ยหลินมีธนูจ้งหนู่เพียงไม่กี่ลูก? เหตุใดจึงมีลูกธนูมากมายขนาดนี้?”
จัวป่านถามด้วยใบหน้าขุ่นเคือง
แต่ไม่มีใครสามารถตอบคำถามของเขาได้
จัวป่านไม่อาจรู้ได้เลยว่าธนูจ้งหนู่ที่กองทัพเถี่ยหลินใช้ในปัจจุบันนั้นถูกดัดแปลงโดยจินเฟิง
แม้ว่าจะมีจำนวนเท่าเดิม แต่ความเร็วในการขึ้นสายและปล่อยลูกธนูออกไปนั้นเร็วกว่าเดิมหลายเท่า
สำหรับธนูจ้งหนู่ที่กองทัพเถี่ยหลินใช้ในปัจจุบัน ในแง่ของความเร็วในการยิงนั้น การยิงเพียงหนึ่งตัวเทียบเท่ากับการยิงเจ็ดถึงแปดตัวเมื่อก่อน
เพราะทางเดินแคบ ๆ และธนูจ้งหนู่หลายตัวที่ผลัดกันยิงเข้ามาสามารถปิดกั้นการบุกโจมตีได้อย่างสมบูรณ์
ชาวตั่งเซี่ยงไม่กลัวความตายแต่พวกเขาไม่สามารถส่งคนไปตายโดยไม่มีเหตุผลได้
จัวป่านไม่สามารถหาวิธีจัดการกับธนูจ้งหนู่ได้ เขาจึงทำได้เพียงสั่งหยุดการโจมตีชั่วคราวและกลับลงมาจากภูเขาเพื่อขอคำแนะนำจากหลี่จี้ขุ
