สามารถมองเห็นค่ายกองทัพตั่งเซี่ยงทั้งหมดได้ ตอนที่ชาวตั่งเซี่ยงพยายามสร้างเครื่องกระทุ้ง จินเฟิงก็พอจะคาดเดาแผนการของพวกเขาออก
จัวป่านจากไปพร้อมกับกองทหารเมื่อไม่กี่วันก่อน จินเฟิงเองก็เห็นเหตุการณ์นั้นเช่นกัน
ในตอนนั้นเขาก็พอจะรู้สถานการณ์คร่าว ๆ แล้ว
เพียงแต่คิดไม่ถึงว่ากองกำลังเสริมทั้งสองที่ส่งมาช่วยกองทัพเถี่ยหลินจะไม่มีประสบการณ์เช่นนี้
เมื่อกลับมาที่กระโจม จินเฟิงก็เปิดซองจดหมายดู
เป็นไปอย่างที่เขาคาดเดา ชิ่งไหวคิดว่ากองทัพเถี่ยหลินถูกบังคับให้ล่าถอยไปยังภูเขาชิงสุ่ย อีกฝ่ายจึงเน้นย้ำซ้ำ ๆ ในจดหมายว่าจินเฟิงควรยึดมั่นไว้ ส่วนเขาจะหาวิธีส่งคนไปช่วยเหลือโดยเร็วที่สุด
คำพูดของชิ่งไหวมีความจริงใจอย่างยิ่ง
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เขียนจดหมายตอบกลับท่านโหวหนุ่มและให้จงอู่ไปตามหลิวหยางมาเข้าพบ
“เจ้าเพิ่งจะมาถึงที่นี่ จริง ๆ ข้าควรให้เจ้าพักผ่อนสักสองสามวัน แต่จดหมายฉบับนี้มีเรื่องเร่งด่วนกว่า ข้าขอให้เจ้ารีบนำจดหมายไปส่งให้ท่านโหวโดยเร็วที่สุด”
“ท่านอาจารย์ไม่ต้องกังวล ข้าจะรีบนำจดหมายไปส่งให้ท่านโหวโดยเร็วที่สุด”
หลิวหยางรับซองจดหมายแล้วกลับออกไปทันที
ในระหว่างที่วิ่งลงจากภูเขาหลิวหยางก็ไม่ได้แวะพักแต่อย่างใด เขากลับไปที่จวนชิ่งไหวผ่านช่องทางลับในบ่ายวันนั้น
“เหตุใดเจ้ากลับมารวดเร็วยิ่งนัก ส่งเสบียงไปหมดแล้วหรือ?”
ท่านโหวหนุ่มส่งคนหลายสิบคนออกไป แต่มีเพียงหลิวหยางเท่านั้น
