บทที่ 87 สู้ไม่ถอย
ชิ่งไหวผิดหวังอย่างมากกับเหล่าบุรุษเสเพลในเมืองเว่ยโจว
เมื่อพิจารณาจากพวกเขาแล้ว คงเป็นไปไม่ได้ที่จะช่วยเหลือกองทัพเถี่ยหลิน
สิ่งเดียวที่วางใจได้คือคนของตัวเอง
ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน หลิวหยางนายกองค่ายทหารช่างไปที่บ้านพักของชิ่งไหวพร้อมคนของเขา
“หลิวฉยง นำจดหมายนี้ไปที่จวนหล่งโย่วเพื่อขอความช่วยเหลือจากผู้บัญชาการแห่งกองทัพหลิงไหว และขอให้เขาส่งกองกำลังไปช่วยเหลือ”
ชิ่งไหวหยิบจดหมายออกมาแล้วส่งให้หลิวฉยง
“รับทราบ”
หลิวฉยงรับจดหมายเอาไว้โดยคุกเข่าลงข้างหนึ่ง “ข้าจะนำจดหมายนี้ไปส่งให้สำเร็จ ถึงแม้จะต้องตายก็ตาม”
“หลิวหยาง เจ้าเองก็เคยเป็นองครักษ์ส่วนตัวของข้า เจ้ารู้เรื่องถ้ำใต้ดินนั่นใช่หรือไม่?”
ชิ่งไหวถาม
“ข้ารู้” หลิวหยางพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“ถนนทางด้านตะวันตกของเขาชิงสุ่ยล่ะ รู้จักหรือไม่?”
“ข้าน้อยรู้เช่นกัน”
“ดีมาก ถ้าเช่นนั้นเจ้าพาสหายของเจ้าไปยังเขาชิงสุ่ยและส่งจดหมายนี้ให้ท่านอาจารย์จินที บอกเขาว่าไม่ต้องกังวล ให้อดทนไว้ก่อน ข้าจะหาทางช่วยพวกเขาให้ได้”
ชิ่งไหวหยิบจดหมายอีกฉบับออกมาแล้วส่งให้หลิวหยาง
“รับทราบ!”
หลิวหยางเองก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วรับซองจดหมายเอาไว้เช่นกัน
“เอาล่ะ หลิวฉยงเจ้าพาสหายออกไปได้”
ชิ่งไหวโบกมือส่งสัญญาณให้หลิวฉยงและคนอื่น ๆ ออกไป
“ท่านโหว ระวังตัวด้วย”
หลิวฉยงเอ่ยลาชิ่งไหว จากนั้นก็พาหลิวหยางและคนอื่น ๆ ไปที่ลานหลังบ้าน
ไม่เพียงกองท
