บทที่ 78 อาศัยความมืด (1)
หลังจากส่งจางฉีเวยออกไปแล้ว จินเฟิงก็ขอให้จงอู่เรียกสวีเซียวมาพบ
ทั้งสองคุยกันในกระโจมใหญ่ กางแผนที่และโต๊ะทรายจำลองประกอบการสนทนาเป็นเวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งเวลาจุดตะเกียงมาถึงสวีเซียวถึงได้ออกมาจากกระโจม
หลังออกมาจากกระโจมของจินเฟิง สวีเซียวก็ไม่มีเวลาได้พักกินข้าว เขานำทหารหลายร้อยนายขึ้นไปบนเนินเขาทางด้านซ้าย เพราะต้องเปลี่ยนเวรกับทหารที่ขึ้นไปบนภูเขาเพื่อตัดไม้และทำเครื่องยิง
ในคืนนั้นภายในค่ายเชลยศึกคึกครื้นมาก
ทาสชาวฮั่นแต่ละคนจะได้รับผ้าป่านคนละหนึ่งผืนและวอวอโถว อาหารที่ทำจากแป้งข้าวโพดชนิดหยาบ
แม้ว่าผ้าป่านจะมีขนาดไม่ใหญ่แต่ก็สามารถปกปิดความอับอายจากร่างกายที่เปลือยเปล่าได้
และแม้วอวอโถวจะทั้งหยาบและแข็ง แต่ก็เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดที่พวกเขาเคยกินตลอดปีที่ผ่านมา
สิ่งที่สำคัญคือนายทหารได้บันทึกข้อมูลทะเบียนราษฎรเอาไว้ และจะปล่อยให้พวกเขากลับบ้านหลังจากการตรวจสอบแล้ว
ด้วยความที่มีทาสชาวฮั่นจำนวนมาก มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะสร้างห้องกักกันแยก ดังนั้นกองทัพเต๋อหนิงจึงตัดต้นไม้มาสร้างวงล้อมในที่โล่ง เพื่อให้ทาสชาวฮั่นได้อยู่อาศัยเป็นการชั่วคราว
ก่อนที่ผลการยืนยันตัวตนจะถูกส่งกลับมา พวกเขาจะต้องอยู่ที่นี่ภายใต้การดูแลของกองทัพเต๋อหนิง ถูกมัดมือและเท้าด้วยเชือก
โชคดีที่กองทัพเต๋อหนิงไม่ได้ผูกเชือกจนรัดแน่นเกินไป แต่ผูกเอาไว้เหมือนโซ่ที่ผู้ถูกมัด
