ของหลางเตียนยิ่งน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว และตัวเขาเองก็ได้ถูกฉื้อเม่ยล้มลงได้สำเร็จ
ความงามนี้ทำให้เขาลำบากมาก ซึ่งมันก็เป็นเพราะทักษะมหาเสน่ห์ของฉื้อเม่ยนั้นแข็งแกร่งมากจริง ๆ
“เม่ยเอ๋อร์ เจ้าอย่าบีบข้าเลย ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้าจริง ๆ” หลางเตียนจ้องมองไปยังหญิงสาวที่ก้าวร้าวผู้นี้อย่างจนปัญญา
ฉื้อเม่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้าอยากจะฆ่าเจ้า”
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะโหดเหี้ยมกับข้าเหลือเกิน แต่ไม่เป็นไร รอให้เจ้าพวกนี้ถูกทำลายไปจนสิ้นซากเมื่อไร เจ้าก็จะเห็นถึงความแข็งแกร่งของข้า และยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างเอง” หลางเตียนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เนื่องจากว่าเขาไม่ต้องการให้เผ่าหมาป่าบาดเจ็บล้มตายอย่างน่าเวทนาเกินไป ดังนั้นพวกเขาก็ควรที่จะปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งมากนี้ออกมา และฆ่าศัตรูให้สิ้นซากไปเสีย
“วันนี้คนที่มาลงมือโจมตีเผ่าหมาป่าเหล่านั้น นอกจากลูกชายของเจ้าแล้ว คนอื่นจะถูกฆ่าทั้งหมด ดีหรือไม่” มุมปากของหลางเตียนแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา
“เจ้ากล้าหรือ?” ฉื้อเม่ยกล่าวอย่างเย็นชา
“เจ้าหยุดข้าไม่ได้หรอก คนในเผ่าทั้งหมด จงฟังคำสั่งของข้า พวกเจ้าจงปลดปล่อยพลังทั้งหมดของพวกเจ้าออกมา! นอกจากเผ่าจิ้งจอกสายเลือดบริสุทธิ์ผู้นั้
