งขึ้นมาจากทั่วทุกหนทุกแห่ง และอสรพิษที่คิดจะลักพาตัวเฉี่ยชิวเหล่านั้นก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นแล้ว สีหน้าของพวกเขามืดมนลงทันที “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะล้มเหลวสินะ ไม่ดีแน่!”
“โชคดีที่พวกเรายังเหลือกลอุบายอยู่ อย่าไปกลัว! พาเขาไปซะ!”
หลังจากนั้นงูยักษ์ตัวหนึ่ง ก็ได้ขังเฉี่ยชิวเอาไว้ และลากเฉี่ยชิวหายไปจากสถานที่แห่งนั้นทันที
ผู้นำเผ่าโลหิตในเวลานี้กำลังสังหารคนของเผ่าอสรพิษอย่างเลือดเย็น และกลิ่นคาวเลือดของคนจากเผ่าเดียวกันทำให้พวกเขาขมวดคิ้วมุ่น หลังจากนั้นน้ำเสียงที่มืดมนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา “ผู้นำเผ่าโลหิต หากเจ้ายังกล้าสังหารคนของเผ่าข้าอีกแม้แต่คนเดียว ข้าจะหักคอลูกชายของเจ้าแน่”
“ชิวเอ๋อร์!” เมื่อเห็นว่าเฉี่ยชิวถูกงูยักษ์ขังเอาไว้ กลิ่นอายของผู้นำเผ่าโลหิตก็ระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำราวกับโคมไฟสีแดงจนน่ากลัว
“พวกเจ้าบังอาจนัก กล้าลงมือแม้แต่กับลูกชายของข้า” ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวอย่างเดือดดาล
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะใส่ใจลูกชายของเจ้ามากจริง ๆ สินะ! วางใจเถอะ พวกเรายังไม่ต้องการให้เกิดการต่อสู้นองเลือดของทั้งสองเผ่า ฉะนั้นจึงไม่มีทางสังหารลูกชายของเจ้าอยู่แล้ว! ขอเพียงเจ้ามอบแผนที่
