เรือทุกลำของท่าเรือแห่งนี้ ข้าจะเหมามันทั้งหมด! ซึ่งพวกเจ้าต้องออกทะเลไปพร้อมกับพวกข้า!”
ทันทีที่มู่เฉียนซีมาถึงท่าเรือ ก็ได้กล่าวคำนี้ออกไป ซึ่งมันก็ทำให้ทุกคนต่างตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก
พวกเขาแค่สองคน ต้องการเรือจำนวนมากไปทำไมกัน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ยาลูกกลอนขั้นเทวะคือค่าตอบแทนสำหรับเรือหนึ่งลำของพวกเจ้า ไม่ทราบว่าพวกเจ้าจะยินยอมหรือไม่?”
ความจริงแล้วที่ตัวของจูเชว่ก็มีเหรียญภูตอยู่เช่นกัน แต่ทว่ายาลูกกลอนที่มู่เฉียนซีนำออกมา มีประสิทธิภาพมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งกลิ่นอันหอมหวนของมันก็ทำให้หัวใจของทุกคนบนท่าเรือสั่นไหวขึ้นมาทันที
“พระเจ้า! คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นยาลูกกลอนขั้นเทวะ!”
“รับรองว่าเป็นของจริงแน่นอน!”
“ออกเดินทาง ออกเดินทาง ข้าจะออกเรือเดี๋ยวนี้”
“ข้าด้วย!”
เรือทั้งสิบกว่าลำของท่าเรือแห่งนี้ทั้งหมดได้เตรียมพร้อมออกทะเลแล้ว ส่วนมู่เฉียนซีกับจูเชว่ก็ได้เลือกขึ้นเรือที่ใหม่ที่สุดไป และหลังจากนั้นไม่นานเรือเหล่านั้นทั้งหมดก็ออกเดินทางพร้อมกัน
และในตอนที่พวกของฉื้อเม่ยไล่ตามมาจนถึงท่าเรือ ก็ค้นพบว่าที่นี่ไม่มีเรือเหลืออยู่เลยสักลำเดียว จะมีก็แต่วิหคครามกลืนจันทราที่กำลังรอพวกเขาอยู่ที่ริมชาย
