ของเจ้าจะสามารถรุกรานได้ก็เพียงพอแล้ว”
“คนที่ไม่สามารถรุกรานได้อย่างนั้นหรือ แม่สาวน้อย เจ้านี่ไม่ใช่คนหยิ่งยโสธรรมดาเลยสินะ!” ดวงตาที่เรียวยาวของฉื้อเม่ยเปล่งประกายไปด้วยความโกรธเคือง
เป็นครั้งแรกที่นางได้เจอคนที่อยู่ในอาณาเขตของเผ่าจิ้งจอกของนาง พูดกับนางอย่างโจ่งแจ้งว่าเป็นคนที่เผ่าปีศาจของนางไม่สามารถรุกรานได้
ในขณะที่เผชิญหน้ากับความโกรธเคืองของนาง สาวน้อยผู้นี้ยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม “ข้าแค่บอกไปตามความจริงเท่านั้น หากเจ้าเชื่อละก็ แค่มองว่าข้าเป็นสหายธรรมดาคนหนึ่งของเหยียน โดยที่ไม่มีอคติทางเผ่าพันธุ์อะไรทั้งนั้น! แต่หากไม่ได้แล้วละก็ เจ้าก็สามารถให้คนของเจ้าลงมือได้ ขอเพียงเผ่าจิ้งจอกของพวกเจ้าสามารถรับผลที่ตามมาได้ก็เพียงพอแล้ว”
อย่าว่าแต่เผ่าจิ้งจอกเผ่าหนึ่งเลย แม้แต่แดนนรกหรือแดนวิญญาณ แดนปีศาจ ต่างก็ไม่สามารถทำอะไรนางได้เช่นกัน
มู่เฉียนซีไม่ได้พูดเพียงเพราะต้องการให้หวาดกลัวเท่านั้น เพราะภายในสามดินแดนนี้ถือได้ว่านางเป็นคนที่แย่งชิงอยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริง
สาวน้อยผู้นี้ทั้งมั่นใจในตนเองและหยิ่งยโสเป็นอย่างมาก แต่ฉื้อเม่ยก็รู้ดีว่า ไม่มีผู้ใดรนหาที่ตายด้วยการพูดเช่นนี้ออกมาอยู่แล้ว
