กระมัง ครั้งต่อไปหากยังกล้าทำตัวไร้เหตุผลกับข้าและซีซีอีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะสับพวกเจ้าเป็นชิ้น ๆ แล้วเอาไปให้ฝูงสุนัขปีศาจกินเสีย”
สิ่งที่อยู่ข้าง ๆ กับเผ่าจิ้งจอก ไม่ใช่สุนัขปีศาจแต่เป็นหมาป่าปีศาจต่างหาก!
จูเชว่กล่าวว่า “ซีซีช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณก็สามารถทุบตีพวกเขาจนร้องหาพ่อแม่ได้แล้ว”
“พวกเราไปกันเถอะ!”
ปีศาจจิ้งจอกเหล่านั้นถูกทุบตีอย่างรุนแรง แต่พวกเขาก็ยังกระตือรือร้นที่จะขุดหลุมบนพื้นและคลานเข้าไป มนุษย์ผู้นั้น เป็นมนุษย์ที่ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณก็สามารถทุบตีพวกเขาจนน่าสังเวชได้ถึงขนาดนี้แล้ว ซึ่งมันก็ทำให้พวกเขาไม่มีหน้าไปพบผู้คนอีกแล้ว
ในตอนที่มู่เฉียนซีและจูเชว่กำลังเดินเข้าไปในห้องตำรา ทว่าพวกเขากลับถูกหยุดเอาไว้ที่หน้าประตูเสียก่อน
“นายน้อย มนุษย์ไม่สามารถเข้าไปในห้องตำราของพวกเราเผ่าจิ้งจอกได้ขอรับ”
“คนที่ข้าพามาก็เข้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ” จูเชว่เลิกคิ้วกล่าว
“ไม่ได้ขอรับ!”
จูเชว่หยิบตราสัญลักษณ์แผ่นหนึ่งออกมาและยัดเข้าไปในมือของมู่เฉียนซี พลางถามว่า “เท่านี้ก็ได้แล้วใช่หรือไม่! หากพวกเจ้ากล้าเข้ามาอีกครั้ง นายน้อยอย่างข้าจะไม่เกรงใจแน่”
ผู้อาวุโสของห้องตำราจ้องมองไป
