ปลายขน ข้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เจ้าก็สงบปากสงบคำเอาไว้เถอะ!” จูเชว่กล่าวพร้อมกับสายตาที่เย็นชา
“ซีซี พวกเราไปกันเถอะ! ที่นี่วุ่นวายเกินไป!” จูเชว่รีบลากมู่เฉียนซีออกไปอย่างรวดเร็ว และเตรียมกลับไปที่ตำหนักของตนเอง
มู่เฉียนซีสัมผัสได้ว่ามีหญิงสาวมากมายจ้องมองมาที่แผ่นหลังของนาง ซึ่งมันก็ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกราวกับโดนธนูนับหมื่นแทงทะลุหัวใจอย่างไรอย่างนั้น
“พี่เหมยเจี้ยน นายน้อยคงจะไม่ได้ชอบผู้ชายจริง ๆ ใช่หรือไม่ เขาดูสนใจผู้หญิงคนนั้นมากทีเดียว! นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเรามีโอกาสอย่างนั้นหรือ!”
“ใช่แล้ว! ขอเพียงสามารถคลอดทายาทให้นายน้อยได้ ถึงตายข้าก็ไม่เสียใจแล้ว”
“เช่นนั้นมนุษย์คนนั้น มีสิทธิ์อะไรถึงได้มาสนิทสนมกับนายน้อยผู้สูงศักดิ์ของพวกเราถึงขนาดนั้น มันช่างน่าโมโหจริง ๆ เชียว” บนใบหน้าของสาวงามเหล่านั้นเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
เหมยเจี้ยนกล่าวว่า “พวกเจ้ากลับกันไปก่อนเถอะ! รอเตรียมการขั้นต่อไป!”
เมื่อพวกนางเห็นใบหน้าที่เย็นชาของเหมยเจี้ยน ก็ไม่กล้ารีบร้อน และถอยกลับไปอย่างเชื่อฟัง
อย่างที่รู้กันว่าก่อนที่เหมยเจี้ยนจะกลายมาเป็นสาวใช้ของนายน้อย นางเคยเป็นสาวใช้ของผู้นำเผ่ามาก่อน ฉะนั้นนางจึงมีตำ
