สิ่งทุกอย่างยังคงปกติดี ฉะนั้นพวกเขาจึงคุยกันต่อไปตลอดทั้งบ่าย
ดวงตาของมู่เฉียนซีจ้องมองไปยังจิ่วเยี่ยที่สวมชุดเกราะนั้นพลางกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ในเมื่อการพูดคุยไม่มีปัญหาแล้ว และดูน่าจะไม่มีการจำกัดเวลาอะไรพวกนั้นอีกด้วย เช่นนั้นพวกเราลองมาดำเนินการขั้นต่อไปกันเถอะ! เจ้าถอดชุดเกราะนี้ออกเสียสิ”
“ทำไมถึงไม่ถอดชุดเกราะนี้ออกล่ะ!”
“ไม่ได้!” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ข้ายังไม่อาจลืมได้ ว่าซีเป็นอย่างไรบ้างในวันนั้น หากว่ามันเกิดขึ้นอีกครั้ง ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถควบคุมตนเองได้อีก!” หากเขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้ เขาก็จะทำลายล้างผู้ที่ริเริ่มทำร้ายซี โดยที่ไม่สนว่าจะต้องจ่ายมากแค่ไหนก็ตาม
“แต่ว่าข้าอยากลองนี่! ข้าอยากจะลองดูว่ามันจะไปได้ไกลมากแค่ไหน หากมีอะไรที่น่าประหลาดใจล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าวกับจิ่วเยี่ยด้วยรอยยิ้ม
“ในเมื่อเจ้าไม่อยากถอด เช่นนั้นข้าจัดการเองก็แล้วกัน อย่างที่รู้ว่านี่คือสิ่งที่ข้าเป็นคนร่างภาพออกแบบเอง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะถอดเองไม่ได้!” มู่เฉียนซีไล่ไปตามชั้นนอกของชุดเกราะหนา ๆ นั่น เห็นได้ชัดว่ามันมีที่กั้นอยู่เพียงชั้นเดียวเท่านั้น ซึ่งดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยจะรู้สึกถึงกา
