ยากที่จะจุมพิตมู่เฉียนซีมากจริง ๆ แต่ทว่าเขาไม่สามารถทำมันได้
มู่เฉียนซีเองก็จนปัญญามากเช่นกัน อย่างที่รู้ว่าการลงทัณฑ์ของสวรรค์นั้นคือการยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว ซึ่งเป็นการทรมานพวกเขาทั้งสองคนนั่นเอง
คนที่ตนเองรักที่สุดอยู่ข้างกาย มีทั้งสาวงามและภาพบรรยากาศที่งดงาม แต่กลับไม่สามารถแตะต้องได้ เรื่องนี้สำหรับจิ่วเยี่ยแล้ว มันเป็นสิ่งที่ทรมานมากจริง ๆ
ด้วยเหตุนี้จิ่วเยี่ยจึงทำได้เพียงหันเหความสนใจของตนเอง เขาแผ่ขยายจิตวิญญาณของตนเองออกไป เพื่อค้นหาว่ามีการปรากฏตัวของต้นกำเนิดแห่งแดนวิญญาณหรือไม่ แต่มันกลับไม่มีเบาะแสเลยแม้แต่น้อย
เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่มู่อวู่ซวงกล่าวมานั้นสามารถเชื่อถือได้หรือไม่
“เจ้าเป็นเช่นนี้แม้ว่าต้นกำเนิดแห่งแดนวิญญาณจะปรากฏตัวออกมา ก็คงถูกเจ้าทำให้กลัวจนต้องหนีไปเป็นแน่” ร่างเงาสีขาวเดินเข้ามาจากอีกด้านของทุ่งดอกไม้ ซึ่งมันก็ทำให้ใบหน้าที่อ่อนโยนราวกับหยกนั้นดูสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นเมื่ออยู่ในทุ่งดอกไม้แห่งนี้
“อาเล็ก!” มู่เฉียนซีกล่าว
มู่อวู่ซวงกวาดตามองไปยังทุ่งดอกไม้แห่งนี้พลางกล่าวว่า “ต้นกำเนิดแห่งแดนวิญญาณจะต้องชื่นชอบที่นี่อย่างแน่นอน ข้าจะลองสื่อสารกับมันดูสักหน่อย
