กูลเฟิ่งใช้พวกมันทำเรื่องอะไร แต่ในฐานะเป็นเจ้าผู้ครองดินแดนคนหนึ่ง เขาไม่ต้องการจะใช้วิธีการเช่นนี้ในการควบคุมคนอื่น
“เมล็ดทั้งหมดนี้มอบให้ฝ่าบาทจิ่วเยี่ยก็แล้วกัน ข้าไม่รู้สึกสนใจมันเท่าไร หากฝ่าบาทจิ่วเยี่ยสามารถทำให้เมล็ดของม่านถัวหลัวบานสะพรั่งได้ เมื่อถึงเวลานั้นก็มอบให้ข้าสักหน่อยก็พอแล้ว อย่างไรเสียมันก็ถือว่าเป็นหนึ่งในดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ของแดนวิญญาณอยู่ดี” องค์จักรพรรดิราชันย์วิญญาณกล่าวกับเขา
“เช่นนั้นต้องขอบคุณในน้ำใจขององค์จักรพรรดิราชันย์วิญญาณแล้ว!” จื่อโยวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“มู่เฉียนซี เจ้ามันน่ารังเกียจนัก! เจ้ามันช่างเลวร้ายจริง ๆ!” ผู้นำตระกูลเฟิ่งกัดฟันกล่าว
“ข้าบอกแล้วว่าข้ากับอาเล็กของข้าจะไม่แตะต้องตระกูลเฟิ่งของเจ้า แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าองค์จักรพรรดิราชันย์วิญญาณจะปล่อยตระกูลเฟิ่งของพวกเจ้าไป เจ้าทั้งซ่อนเมล็ดม่านถัวหลัวไว้เป็นของส่วนตัว อีกทั้งยังกลั่นยาโดยใช้เมล็ดม่านถัวหลัว เพาะเลี้ยงหญิงสาวเหล่านั้นออกมาเพื่อใช้ควบคุมคนสำคัญของแดนวิญญาณมากมาย พวกเจ้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องมีจุดจบเช่นนี้” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
.
.
