มีดวายุระลอกแล้วระลอกเล่าเป็นเหมือนกับคมมีดที่เฉือนมันครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งมันก็แทบรอที่จะฉีกมันออกเป็นแผ่นกระดาษไม่ไหวอยู่แล้ว
นี่มันพลังธาตุวายุบ้าบออะไรกันแน่เนี่ย! มันไม่มีตัวตนและเป็นเพียงพลังแห่งความอาฆาตเท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะสามารถทำร้ายมันเช่นนี้ได้
นิรันดร์ใช้พลังธาตุวายุควบคุมวิญญาณอาฆาตนี้เอาไว้ หลังจากนั้นก็กล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “ที่รัก ตอนนี้จุดไฟเผามันได้แล้ว! ทำให้มันรีบตายแล้วรีบไปเกิดใหม่เถอะ”
“อื้ม!”
นางใช้การย้อนกาลเวลาเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณของตนเอง หลังจากนั้นพลังธาตุอัคคีที่แข็งแกร่งก็ระเบิดออกมาอย่างรวดเร็ว และปกคลุมวิญญาณอาฆาตนั้นเอาไว้
“อ๊ากกกก!” วิญญาณอาฆาตนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างน่าสังเวช
“อย่าเผา! เลิกเผาได้แล้ว!” มันร้องขอความเมตตาอย่างอ่อนแรง
“ใครใช้ให้เจ้าสร้างสัตว์ประหลาด ให้เจ้าสร้างซากศพมากมายขนาดนั้น และให้เจ้าปลอมตัวเป็นว่านจันทรกานต์มาหลอกข้า! ข้าจะเผาเจ้าซะ ข้าจะเผาสิ่งแปลกปลอมอย่างเจ้า… ” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
“โฮกกกก!” สิ่งนี้ทำให้วิญญาณอาฆาตตนนี้รู้สึกเจ็บปวด จนน้ำตาแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว แม่สาวน้อยผู้นี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
แม้ว่ามู่เฉียน
